مدرسه ی پویا؛ مدلی برای تخصیص بهینه منابع آموزشی بر اساس نیازهای لحظه ای هر کلاس با کمک سیستم های توصیه گر

پژوهش حاضر با تمرکز بر مسئله تخصیص منابع آموزشی در سطح کلاس درس، به ارائه چارچوب مفهومی «مدرسه پویا» می پردازد؛ مدلی که می کوشد تخصیص منابع را بر اساس نیازهای لحظه ای هر کلاس و با بهره گیری از ظرفیت سیستم های توصیه گر سازمان دهد. زمینه شکل گیری این پژوهش، ناکارآمدی رویکردهای ایستا و یکسان ساز در تخصیص منابع است؛ رویکردهایی که نیازهای متغیر و ناهمگون یادگیرندگان را نادیده می گیرند و به هدررفت زمان، محتوا و ظرفیت های آموزشی می انجامند. هدف مقاله، مفهوم سازی نیازهای لحظه ای کلاس به گونه ای قابل عملیاتی سازی در سیستم های توصیه گر، ترسیم منطق اتصال میان ادراک نیاز و تخصیص منابع، و صورت بندی اصول تحقق این مدل در بافت واقعی مدرسه است. از نظر روش شناختی، پژوهش حاضر از نوع مروری و کیفی است و با تکیه بر تحلیل مفهومی و سنتز ادبیات موجود، چارچوب پیشنهادی را صورت بندی می کند. یافته ها نشان می دهند که تحقق مدرسه پویا مستلزم دو لایه به هم پیوسته است: نخست، سازوکار ادراک نیازهای لحظه ای و مدل سازی زمینه که شامل جمع آوری و ادغام داده های چندمنبعی پویا، تشخیص نقاط ضعف یادگیری و کالیبراسیون نیازها، تعریف ابعاد زمینه و قواعد تطبیق، مدل سازی نمایش زمان واقعی وضعیت منابع، و بازخورد حلقه بسته است؛ دوم، استراتژی توصیه و تخصیص بهینه منابع که شامل منطق توصیه فیلتر کردن/مدل سازی مبتنی بر زمینه، توصیه تطبیقی مبتنی بر یادگیری تقویتی، بهینه سازی تخصیص با محدودیت های چندگانه، مکانیزم پاسخ پویا به تقاضاهای ناگهانی، و نمایش شفافیت و تفسیرپذیری تخصیص است. نتیجه گیری مقاله آن است که تخصیص بهینه منابع آموزشی، نه یک تصمیم واحد، بلکه مجموعه ای از استراتژی های مکمل و چندلایه است که در آن ادراک زمینه محور نیاز، تصمیم گیری تطبیقی و شفافیت تصمیم، سه رکن جدایی ناپذیرند؛ و مدرسه پویا، به عنوان چارچوبی برای پیوند این ارکان، می تواند گامی نظری به سوی بهره وری و عدالت آموزشی بیشتر باشد.

کلیدواژه ها:

مدرسه پویا ، تخصیص بهینه منابع آموزشی ، نیازهای لحظه ای کلاس ، سیستم های توصیه گر ، مدل سازی زمینه.