طراحی الگوی تدریس خلاق ادبیات فارسی با بهره گیری از داستان نویسی، پادکست و روایتگری دانش آموزان در دوره متوسطه دوم

آموزش ادبیات فارسی در دوره متوسطه دوم میان دو ضرورت متعارض گرفتار آمده است: از سویی، ماهیت روایی، عاطفی و تخیل انگیز متن ادبی، آن را به یکی از مستعدترین حوزه های پرورش خلاقیت بدل می کند؛ از سوی دیگر، سلطه آزمون محوری و انتقال یک سویه اطلاعات، کلاس ادبیات را به فضایی برای حفظ گرایی فروکاسته است. این مقاله با تکیه بر نظریه سازنده گرایی، مولفه های خلاقیت گیلفورد و تورنس، و پژوهش های تجربی بین المللی درباره پادکست روایی و داستان سرایی دیجیتال، الگویی یکپارچه برای طراحی تدریس خلاق ادبیات فارسی در متوسطه دوم پیشنهاد می کند. الگو در چهار لایه بازخوانی خلاق، بازنویسی و داستان نویسی، صدا و پادکست، و روایت گری اجرایی سازمان می یابد و بر جابه جایی دانش آموز از موقعیت مصرف کننده معنا به تولیدکننده آن استوار است. شواهد پژوهشی نشان می دهد پروژه های ادبی مبتنی بر داستان نویسی و پادکست، مهارت های تحلیل ادبی، انگیزه یادگیری، مشارکت کلاسی و خلاقیت را به طور معناداری بهبود می بخشند. مقاله در پایان شرایط اجرایی، سنجش خلاقیت بر مبنای شاخص های تورنس، و موانع نهادی را بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس خلاق ، ادبیات فارسی ، داستان نویسی ، پادکست آموزشی ، روایت گری دانش آموز ، متوسطه دوم ، سازنده گرایی