روش های تقویت کنجکاوی و مهارت های پرسشگری در دانش آموزان ابتدایی از طریق پیرامون

کنجکاوی و پرسشگری از مهم ترین نیروهای محرکه یادگیری در سنین ابتدایی هستند و نقش بنیادینی در شکل گیری ذهنیاتی فعال، انتقادی و خلاق در کودکان ایفا می کنند. محیط و پیرامون به عنوان نخستین و طبیعی ترین کلاس درس، ظرفیت بی پایانی برای برانگیختن کنجکاوی و پرورش مهارت های پرسشگری در دانش آموزان دارد. این مقاله با رویکردی کیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی روش های علمی و کاربردی تقویت کنجکاوی و مهارت های پرسشگری در دانش آموزان ابتدایی از طریق بهره گیری از پیرامون می پردازد. در این پژوهش، از چارچوب های نظری نظریه ساخت گرایی، یادگیری مبتنی بر پرسشگری، نظریه رشد شناختی و نظریه یادگیری فعال استفاده شده است. یافته ها نشان می دهند که طراحی محیط های پویا و تحریک کننده، استفاده از روش های مشاهده ای و تجربه محور، ایجاد فضایی امن برای پرسش کردن، به کارگیری داستان گویی و مسئله محوری، و الگوسازی رفتار پرسشگرانه توسط معلم، از موثرترین راهبردها در این حوزه هستند. همچنین، چالش هایی مانند نبود فضای مناسب، نگاه ابزاری به آموزش، محدودیت زمانی و ضعف در برنامه ریزی، موانعی هستند که باید با خلاقیت و برنامه ریزی هوشمند غلبه شوند. در نهایت، راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد علمی برای ارتقای نقش پیرامون در تقویت کنجکاوی و پرسشگری ارائه شده است. امید می رود این مقاله بتواند درک عمیق تری از جایگاه پیرامون در پرورش ذهن پرسشگر و کنجکاو در کودکان ابتدایی ارائه دهد و راهبردهای کاربردی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

کنجکاوی ، پرسشگری ، دانش آموزان ابتدایی ، پیرامون ، یادگیری مبتنی بر پرسشگری ، محیط آموزشی ، رشد شناختی ، ساخت گرایی.