کاربرد روایت گری وابزارهای چند رسانه ای درتدریس رویدادهای سرنوشت ساز تاریخ جهان

تدریس رویدادهای سرنوشت ساز تاریخ جهان با چالشی پایدار روبه روست: از یک سو، این رویدادها به دلیل پیچیدگی علی، تعدد کنشگران و بار عاطفی سنگین، برای فراگیران انتزاعی و دور از تجربه می مانند؛ از سوی دیگر، اتکای صرف به متن کتاب درسی و حافظه محوری، فهم تاریخی عمیق و همدلی تاریخی را محدود می کند. مقاله حاضر با رویکردی نظری و با روش مرور تحلیلی ادبیات پژوهشی، به بررسی ظرفیت ترکیبی روایت گری و ابزارهای چندرسانه ای در تدریس رویدادهای سرنوشت ساز می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که روایت گری pedagogical صرفا «قصه گویی» نیست، بلکه سازوکاری برای سازمان دهی علی رویدادها، ایجاد موقعیت های همدلی و پل زدن میان تجربه عاطفی و تحلیل شناختی است. ابزارهای چندرسانه ای — از نقشه های تعاملی و مستندهای تاریخی تا داستان سرایی دیجیتال و شهادت های تعاملی — زمانی اثربخش اند که در چارچوب نظریه های یادگیری چندرسانه ای (مایر)، بار شناختی (سوئلر) و رمزگذاری دوگانه (پایویو) طراحی شوند. با این حال، شواهد تجربی نشان می دهد که فناوری به خودی خود تضمین کننده یادگیری نیست و اثربخشی آن به کیفیت طراحی pedagogical، انسجام روایی و هدف گذاری مبتنی بر تفکر تاریخی وابسته است. چارچوب هایی مانند TPACK و SAMR می توانند به معلمان کمک کنند از «جانشینی سطحی» فناوری فراتر رفته و به «بازتعریف» تجربه یادگیری تاریخی دست یابند. نتیجه گیری مقاله آن است که هم افزایی روایت و چندرسانه ای، در صورت طراحی مبتنی بر شواهد، می تواند رویدادهای سرنوشت ساز را از موضوعاتی برای حفظ کردن به تجربه هایی برای اندیشیدن و همدلی کردن تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

آموزش تاریخ ، روایت گری ، ابزارهای چندرسانه ای ، رویدادهای سرنوشت ساز ، همدلی تاریخی