طراحی الگوی تعاملی جذب دانش آموزان به اقامه نماز جماعت مبتنی بر رویکردهای نوین تربیتی

این مقاله با هدف طراحی الگویی تعاملی برای افزایش گرایش و مشارکت دانش آموزان در نماز جماعت مدرسه تدوین شده است. مسئله اصلی آن است که حضور دانش آموز در نماز جماعت، اگر صرفا به الزام اجرایی یا حضور فیزیکی فروکاسته شود، لزوما به شکل گیری تجربه ای معنادار، انتخابی و پایدار نمی انجامد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و تلفیق مفهومی است. در این مسیر، مبانی دینی مرتبط با نماز و دعوت، اسناد رسمی تربیتی و نظریه های یادگیری اجتماعی، خودتعیین گری، مشارکت و اجتماع یادگیری بررسی شده اند. یافته های تحلیلی به طراحی الگویی چندبعدی انجامید که در آن معنابخشی، اختیار و عاملیت دانش آموز، الگوپذیری، تعلق اجتماعی، مشارکت در برنامه ریزی، تجربه متناسب با تفاوت ها و بازخورد حمایتی، اجزای به هم پیوسته جذب تربیتی به شمار می روند. الگو در قالب چرخه ای شامل شناخت زمینه، گفت وگوی دعوتگرانه، مشارکت دانش آموزی، برگزاری تجربه ای باکیفیت، تامل و بازبینی مستمر صورت بندی شده است. همچنین، شاخص هایی برای پایش کیفیت فرایند پیشنهاد می شود که از سنجش صرف تعداد حاضران فراتر می روند و تجربه، احساس تعلق و اختیار دانش آموزان را نیز در بر می گیرند. الگوی پیشنهادی، نسخه ای اجرایی و قابل انطباق است، اما کارآمدی آن باید در پژوهش های میدانی و در زمینه های متفاوت آموزشی ارزیابی شود.

کلیدواژه ها:

نماز جماعت ، دانش آموز ، تربیت دینی ، مشارکت ، خودتعیین گری