تبیین روابط ساختاری بین تاب آوری خانوادگی و طلاق عاطفی با میانجی گری رضایت زناشویی

هدف: هدف بنیادین پژوهش حاضر، تبیین روابط ساختاری بین تاب آوری خانوادگی و طلاق عاطفی با میانجی گری رضایت زناشویی در میان افراد متاهل شهر لاهیجان بود.روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی-همبستگی بر پایه مدل یابی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر بود. جامعه آماری مطالعه شامل کلیه افراد متاهل ساکن شهر لاهیجان در سال ۱۴۰۲ بودند که از میان آنان، تعداد ۱۹۳ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس جهت مشارکت در این مطالعه برگزیده شدند. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه های استاندارد تاب آوری خانوادگی، رضایت زناشویی و طلاق عاطفی بود. داده های حاصل، با بهره گیری از نرم افزارهای آماری و آزمون های توصیفی و استنباطی مورد پردازش قرار گرفت.یافته ها: نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که بین تاب آوری خانوادگی و رضایت زناشویی رابطه مثبت و معنادار، و بین تاب آوری خانوادگی با طلاق عاطفی و همچنین رضایت زناشویی با طلاق عاطفی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. نتایج حاصل از تحلیل مسیر نشان داد که رضایت زناشویی در رابطه بین تاب آوری خانوادگی و طلاق عاطفی نقش میانجی ایفا می کند (ضریب مسیر معنادار).نتیجه گیری: یافته های پژوهش موید آن است که تاب آوری خانوادگی به عنوان یک سرمایه سیستمی، از طریق ارتقای سطح رضایت زناشویی، ظرفیت پیشگیری از بروز طلاق عاطفی را داراست. بر این اساس، پیشنهاد می شود در تدوین برنامه های مداخله ای و کارگاه های آموزشی خانواده درمانی، ضمن تقویت مولفه های تاب آوری و انعطاف پذیری نظام خانواده، بر غنی سازی رضایت زناشویی به عنوان یک عامل میانجی برای کاهش گسست های عاطفی و پیشگیری از طلاق پنهان، تاکید ویژه ای گردد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری خانوادگی ، رضایت زناشویی ، طلاق عاطفی ، مدل یابی معادلات ساختاری ، شهر لاهیجان.