نقش میانجی ذهن آگاهی در رابطه بین نگرش به هوش مصنوعی و رضایت از زندگی

مقدمه: با گسترش روزافزون فناوری های نوین در محیط های دانشگاهی، شناسایی سازوکارهای روان شناختی پیونددهنده ادراک فناوری با بهزیستی روان شناختی دانشجویان اهمیت بسزایی دارد. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ذهن آگاهی در رابطه بین نگرش به هوش مصنوعی با رضایت از زندگی در دانشجویان انجام شد.روش شناسی: طرح پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری (SEM-PLS) بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه های شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنان، نمونه ای به حجم ۳۵۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از «پرسشنامه نگرش نسبت به هوش مصنوعی» (لانگ و ماگرکو، ۲۰۲۰)، «مقیاس ذهن آگاهی پنج وجهی» (باور و همکاران، ۲۰۰۶) و «مقیاس رضایت از زندگی» (داینر و همکاران، ۱۹۸۵) جمع آوری گردید. تحلیل داده ها و ارزیابی مدل ساختاری با نرم افزار SmartPLS و آزمون بوت استرپ (Bootstrapping) انجام شد.یافته ها: نتایج ارزیابی مدل ساختاری نشان داد که نگرش به هوش مصنوعی اثر مستقیم و معناداری بر ذهن آگاهی و ذهن آگاهی اثر مستقیم و معناداری بر رضایت از زندگی β=۰.۷۰۷,t>۱.۹۶) ) دارد. همچنین، نتایج آزمون بوت استرپ تایید کرد که ذهن آگاهی در رابطه میان نگرش به هوش مصنوعی و رضایت از زندگی نقش میانجی معنادار و مثبتی ایفا می کند .شاخص های برازش کلی نیز تناسب مطلوب مدل پژوهش را تایید کردند.نتیجه گیری: یافته ها بیانگر آن است که نگرش مثبت و پذیرش سازنده فناوری هوش مصنوعی با تقویت مولفه های ذهن آگاهی، به ارتقای ادراک کیفیت و رضایت از زندگی در دانشجویان می انجامد. بنابراین، ادغام آموزش های سواد فناورانه و کاربست هوش مصنوعی در کنار مداخلات مبتنی بر ذهن آگاهی در مراکز مشاوره دانشگاهی می تواند نقشی تعیین کننده در ارتقای بهزیستی روان شناختی دانشجویان ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

نگرش به هوش مصنوعی ، ذهن آگاهی ، رضایت از زندگی ، مدل یابی معادلات ساختاری ، روش بوت استرپ.