نقش مدرسه در تقویت مهارت های زندگی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین جامع نقش نهاد مدرسه و مولفه های چندگانه آن در شناسایی، بازپروری و تقویت مهارت های ده گانه زندگی در میان دانش آموزان سامان یافته است. مدرسه، پس از کانون خانواده، بنیادی ترین پایگاه جامعه پذیری ثانویه و بسترساز پیوند تجارب دانشی با شایستگی های رفتاری و انطباقی نسل نوخاسته به شمار می رود. ساختار این نوشتار با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر منابع معتبر اسنادی و پژوهش های اصیل حوزه تعلیم وتربیت، به واکاوی عمیق کارکردهای آشکار و پنهان مدرسه پرداخته است. یافته های اسنادی و تحلیلی حاکی از آن است که ادغام هدفمند مهارت های زندگی در دو ساحت برنامه درسی صریح و برنامه درسی پنهان، جهت دهی به تعاملات کلاسی مبتنی بر روش های فعال و اکتشافی، توانمندسازی حرفه ای معلمان در قالب الگوهای عملی رفتار، طراحی هوشمندانه فضای کالبدی و ایجاد پیوندهای مستمر مشارکتی میان خانه، مدرسه و محیط پیرامونی، پیش شرط های بنیادین شکل گیری تاب آوری، خودآگاهی، همدلی، حل خلاقانه مسئله و سلامت روان شناختی در یادگیرندگان هستند. در فرجام، راهکارهای تلفیقی ناظر بر بازطراحی بسته های آموزشی، نظام ارزشیابی فرآیندمحور و الگوهای ارتقای شایستگی حرفه ای مربیان ارائه شده است تا زمینه برای تبدیل مدرسه از جایگاه انتقال منفعلانه اطلاعات به زیست بومی بالنده و مهارت محور فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، نهاد مدرسه ، برنامه درسی پنهان ، تعامل معلم–دانش آموز ، تاب آوری تحصیلی ، بهزیستی روانی–اجتماعی.