اثربخشی آموزش خودشفقتی بر آداب گریزی و تنیدگی تحصیلی ادراک شده در دانش آموزان پسر دارای رفتارهای خود آسیب رسان

این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودشفقتی بر آداب گریزی و تنیدگی تحصیلی دانش آموزان پسر دارای رفتارهای خودآسیب رسان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و با توجه به معیارهای ورود انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش خودشفقتی شرکت کردند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آسیب به خود سانسون و همکاران (۱۹۸۸)، پرسشنامه رفتارهای آداب گریز تحصیلی کلارک و همکاران (۲۰۱۵) و پرسشنامه تنیدگی تحصیلی زاژاکووا و همکاران (۲۰۰۵) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش خودشفقتی به طور معناداری منجر به کاهش آداب گریزی و تنیدگی تحصیلی در گروه آزمایش شد (p<۰.۰۱). بر اساس یافته های این پژوهش، پیشنهاد می شود مشاوران و کادر مدارس، کارگاه های آموزش خودشفقتی را به عنوان یک مداخله روان شناختی کارآمد در برنامه های بهداشت روانی مدارس بگنجانند. این رویکرد می تواند با کاهش خودانتقادی و تنیدگی، زمینه ساز کاهش رفتارهای پرخطر و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان در معرض آسیب شود

کلیدواژه ها:

آموزش خوشفقتی ، آداب گریزی تحصیلی ، تنیدگی تحصیلی ، رفتارهای خودآسیب رسان