ضرورت برنامه ریزی هدفمند شهرداری تهران در ارتقای تاب آوری سکونتگاه شهری

در سال های اخیر به مبحث تاب آوری تاکید خاصی می شود. علیرغم گذشت بیش از سه دهه از تحقیقات اولیه در مورد تاب آوری، هنوز این رویکرد فاقد مفهوم عملیاتی در حوزه های مختلف است. بسیاری از تناقضات موجود بر سر معنای تاب آوری از تفاوت های مفهومی بنیادی موجود و همچنین دیدگاه هایی که بر تحقیق در سیستم های اکولوژیکی، اجتماعی یا ترکیبی از هر دو تمرکز می کنند، ناشی می شود. با گسترش شهرنشینی مباحثی مانند تاب آوری شهری برای پایدار کردن شهرها در مقابل حوادث طبیعی و انسانی موردتوجه قرارگرفته است. وقوع حوادث طبیعی نظیر سیل، زلزله و طوفان اغلب تاثیرات مخربی بر سکونتگاه های انسانی می گذارد و ساختمان ها و زیرساخت ها را ویران و عوارض اجتماعی- اقتصادی پردامنه ای بر جوامع تحمیل می کند. بررسی ابعاد موثر بر تاب آوری شهری، در واقع نحوه تاثیرگذاری ظرفیت های اجتماعی، اقتصادی، نهادی، سیاسی و اجرایی جوامع در افزایش تاب آوری در برابر حوادث طبیعی و انسانی است. تاب آوری شهری دارای ابعاد کالبدی-زیرساختی، زیست محیطی، اجتماعی-فرهنگی، اقتصادی و نهادی-مدیریتی است و هر یک از این ابعاد نیز شاخص های مخصوص به خود را دارند. شهرها در آینده بیشتر مردم جهان را در خود جای خواهند داد؛ بنابراین, تمرکز مدیران باید بر پایدارترکردن و تاب آورکردن این مکان ها باشد. تاب آوری شهری مفهومی است که به تازگی مورد توجه برنامه ریزان و مدیران شهری در سراسر جهان قرار گرفته است. این امر در واکنش به حوادث طبیعی و بحران های اقتصادی و اجتماعی-سیاسی به مثابه مفهومی کلیدی جایگاه ویژه ای یافته است.