جنبش های شهری نوظهور و ضرورت برنامه ریزی شهرداریها در تحقق حکمروایی خوب شهری

نظام مدیریت شهری به منظور کاستن از آثار زیانبار گسترش شهرنشینی و همچنین برای مقابله با دشواری های اداره شهرها، همواره در جستجوی راه هایی برای تسهیل اداره امور شهرها بوده که یکی از این راه ها، استفاده از مشارکت های مردمی و بهره گیری از حکمروایی خوب شهری می باشد. حکمروایی خوب شهری یکی از مهمترین رویکردهای مدیریت شهری در جهت توسعه پایدار، افزایش کیفیت زندگی شهروندان و کاهش نابرابری های منطقه ای است. مهم ترین چالش های تحقق حکمروایی خوب شهری در کلانشهرها شامل عدم توازن در توسعه زیرساخت ها، ضعف در مدیریت بحران، کمبود شفافیت در تصمیم گیری های شهری، و ناکافی بودن مشارکت شهروندان در فرآیندهای مدیریتی است. در این راستا، پیشنهاداتی از جمله تقویت شفافیت و پاسخگویی در مدیریت شهری، افزایش سرمایه گذاری در مناطق کمتر توسعه یافته، بهبود زیرساخت های شهری، و تقویت مکانیسم های مشارکت شهروندی ارائه شده است. حکمروایی خوب نه تنها روایتی نو از مفاهیمی چون دموکراسی، حقوق بشر، پاسخگویی، مشارکت و حاکمیت قانون است، درعین حال چارچوبی به دست می دهد که همه این اهداف و ارزش ها در یکجا جمع شوند و اهداف توسعه انسانی اعم از توسعه اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی با محویت مردم، دنبال شود. حکمروایی خوب روایت گر توسعه انسان محور است.