بررسی شاخص های شهر هوشمند و تاثیر آن بر حکمروایی و مدیریت شهری

پژوهش حاضر با هدف بررسی شاخص های شهر هوشمند و تاثیر آن بر حکمروایی و مدیریت شهری انجام شده است. شهر هوشمند به عنوان پارادایمی جامع، ابعاد اقتصاد، مردم، حکمروایی، تحرک، محیط و زندگی هوشمند را در بر می گیرد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای و مطالعات پیشین انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که شاخص های شهر هوشمند از طریق افزایش شفافیت و پاسخگویی، گسترش مشارکت شهروندی، ارتقای کارآمدی و اثربخشی تصمیم گیری، و تقویت عدالت و فراگیری بر حکمروایی شهری تاثیر می گذارند. همچنین، این شاخص ها با بهبود مدیریت زیرساخت ها، حمل ونقل، بحران، مالی، سرمایه انسانی و پایداری زیست محیطی، مدیریت شهری را متحول می سازند. با این حال، تحقق این اثرات مستلزم وجود زیرساخت های نهادی، قانونی و انسانی مناسب است. بدون حکمروایی خوب، سرمایه انسانی توانمند و مشارکت فعال شهروندان، فناوری های هوشمند به تنهایی نمی توانند به ارتقای کیفیت زندگی شهری منجر شوند. تجارب جهانی نشان می دهد که شهرهای هوشمند موفق، شهرهایی هستند که در آن ها ابعاد حکمروایی و مردم هوشمند در اولویت قرار گرفته و فناوری به عنوان ابزاری در خدمت انسان و توسعه پایدار به کار گرفته شده است. این پژوهش با بررسی ابعاد مختلف شهر هوشمند، چارچوبی جامع برای درک رابطه متقابل فناوری، حکمروایی و مدیریت شهری ارائه می دهد. در نهایت، پیشنهاد می شود سیاست گذاران و مدیران شهری بر تقویت حکمروایی هوشمند، توسعه سرمایه انسانی، افزایش مشارکت شهروندی و ایجاد سازوکارهای نهادی مناسب تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، حکمروایی شهری ، مدیریت شهری ، حکمروایی هوشمند ، شاخص های شهر هوشمند.