تبیین مدل طراحی شهری تجربه محور برای ارتقای کیفیت ادراکی، عملکردی و اجتماعی محورهای پیاده شهری

محورهای پیاده شهری به عنوان عرصه های اصلی حضور روزمره شهروندان، در دهه های اخیر با چالش جدی کاهش کیفیت تجربه فضایی مواجه شده اند. غلبه رویکردهای کالبدی و مهندسی در طراحی این فضاها، به شکل گیری محیط هایی انجامیده که اگرچه از نظر عملکرد حرکتی کارآمدند، اما از منظر ادراکی، عملکردی و اجتماعی فاقد غنای لازم برای تبدیل شدن به «عرصه تجربه» هستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل طراحی شهری تجربه محور برای ارتقای کیفیت محورهای پیاده شهری، به صورت تحلیلی-مروری و بر پایه مرور نظام مند منابع علمی معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهند که کیفیت تجربه محور محورهای پیاده حاصل تعامل پویا میان چهار بعد کالبدی-کیفی، اجتماعی، ادراکی-حسی و فرهنگی-هویتی است و مدل پیشنهادی بر سه اصل بنیادین استوار می گردد: گذار از منطق کالبدی به منطق انسانی، یکپارچگی ابعاد عینی و ذهنی تجربه، و طراحی چندحسی به عنوان مبنای ادراک فضایی. مدل تبیین شده چارچوبی عملیاتی برای بازآفرینی محورهای پیاده در راستای تبدیل آن ها از «مسیر عبور» به «صحنه حضور» ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری تجربه محور ، کیفیت ادراکی ، محور پیاده شهری ، تجربه زیسته فضا