مدیریت ارتباطات بحران شهری با رویکرد سیاسی-اجتماعی

بحران های شهری به دلیل ماهیت چندوجهی و پیامدهای گسترده، نیازمند مدیریت ارتباطات نظام مند و متناسب با زمینه های سیاسی و اجتماعی هستند. این مقاله با هدف تبیین مدیریت ارتباطات بحران شهری با رویکرد سیاسی-اجتماعی، به بررسی تعامل میان ساختار قدرت، سرمایه اجتماعی، رسانه و مشارکت شهروندان در فرایند ارتباطات بحران می پردازد. چارچوب مفهومی پژوهش بر پایه مبانی نظری ارتباطات بحران و حکمروایی شهری شکل گرفته و نقش روابط قدرت و اعتماد عمومی را در شکل دهی الگوهای ارتباطی مورد توجه قرار می دهد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که اثربخشی ارتباطات بحران شهری به هم راستایی روایت های رسانه ای با واقعیت های سیاسی-اجتماعی و میزان اعتماد شهروندان وابسته است. همچنین مشارکت گروه های ذی نفوذ و شهروندان در تولید و انتشار اطلاعات، نقش تعیین کننده ای در کاهش شکاف ارتباطی و افزایش همبستگی اجتماعی دارد. در نهایت، الگوی حکمروایی ارتباطی به عنوان چارچوبی برای ارزیابی اثربخشی رویکرد سیاسی-اجتماعی در مدیریت بحران های شهری ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت ارتباطات بحران ، بحران شهری ، رویکرد سیاسی-اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، اعتماد عمومی ، مدیریت رسانه ای ، مشارکت شهروندان ، حکمروایی ارتباطی