تبیین نقش سبک های فرزندپروری، دلبستگی، استرس والدگری و تداخل فناوری در سلامت روان و مشکلات رفتاری کودکان

تحولات فناورانه دهه های اخیر، محیط رشد کودکان و نوجوانان را به شکلی بنیادین دگرگون کرده است. گسترش اینترنت، شبکه های اجتماعی و ابزارهای دیجیتال فرصت های متعددی برای یادگیری و ارتباط فراهم کرده، اما همزمان نگرانی هایی درباره سلامت روان، کیفیت روابط خانوادگی و رشد اجتماعی کودکان ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با روش مروری تحلیلی و بر پایه تلفیق یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، به بررسی نقش عوامل خانوادگی در تبیین پیامدهای روان شناختی عصر دیجیتال می پردازد. نتایج نشان داد که دلبستگی ایمن، سبک فرزندپروری مقتدرانه، فرزندپروری ذهن آگاهانه و تعامل مثبت والد–کودک از مهم ترین عوامل محافظت کننده در برابر آسیب های دیجیتال هستند. در مقابل، دلبستگی ناایمن، استرس والدگری، تداخل فناوری، استفاده آسیب زای اینترنت و وابستگی به شبکه های اجتماعی با افزایش مشکلات رفتاری، اضطراب، افسردگی و کاهش بهزیستی روان شناختی ارتباط دارند. یافته ها نشان می دهد که فناوری به خودی خود عامل اصلی آسیب نیست، بلکه کیفیت روابط خانوادگی تعیین می کند که فناوری به فرصت تبدیل شود یا تهدید. در نهایت، مدلی مفهومی ارائه می شود که ارتباط میان دلبستگی، سبک فرزندپروری، استرس والدگری، تعامل والد–کودک، تداخل فناوری و سلامت روان کودکان را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری ، دلبستگی ، فناوری دیجیتال ، تداخل فناوری ، سلامت روان کودک ، اعتیاد به اینترنت ، شبکه های اجتماعی