پیش بینی پذیرش هوش مصنوعی در خدمات روان شناختی بر اساس عوامل شناختی، نگرشی، اخلاقی و اعتماد در دانشجویان روان شناسی و مشاوره

هدف این پژوهش، پیش بینی تمایل به استفاده از هوش مصنوعی در خدمات روان شناختی بر اساس عوامل شناختی، نگرش، اعتماد و ملاحظات اخلاقی بود. با توجه به افزایش روزافزون کاربرد فناوری های هوشمند در حوزه های مختلف سلامت، درک عوامل موثر بر پذیرش این فناوری ها توسط متخصصان روان شناسی از اهمیت بالایی برخوردار است. این مطالعه با روش توصیفی- همبستگی و مشارکت ۱۵۰ نفر از دانشجویان و متخصصان روان شناسی انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته گردآوری و با تحلیل رگرسیون چندگانه بررسی شدند. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که مدل پژوهش با سطح معناداری (۰۰۱/۰> P) قادر به تبیین ۴۶ درصد از واریانس تمایل به استفاده است. نتایج حاکی از آن است که نگرش به هوش مصنوعی با ضریب بتای ( ۳۹/۰= β ،۰۰۱/۰> P) قوی ترین پیش بین مثبت و ملاحظات اخلاقی با ضریب بتای( ۲۱/۰-= β ،۰۰۱/۰> P) مهم ترین عامل بازدارنده در پذیرش فناوری است. همچنین عوامل شناختی و اعتماد ادراک شده نیز به طور معناداری (۰۵/۰> P) تمایل به استفاده را پیش بینی می کنند. نتایج بیانگر وجود شکاف میان نگرش مثبت و قصد رفتاری است که ناشی از حساسیت های اخلاقی و حریم خصوصی می باشد. در نهایت، پذیرش هوش مصنوعی در روان شناسی فرآیندی چندبعدی است و ترویج استفاده مسئولانه از آن نیازمند ارتقای سواد هوش مصنوعی، تضمین شفافیت الگوریتمی و پایبندی به اصول اخلاقی است. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی جهت کاهش ابهامات و افزایش اعتماد متخصصان، در کنار توسعه ابزارهای هوش مصنوعی قابل توضیح، در دستور کار قرار گیرد تا زمینه برای هم افزایی کارآمد میان تخصص انسانی و توانمندی های هوشمند فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خدمات روان شناختی ، نگرش ، ملاحظات اخلاقی ، پذیرش فناوری