اثر بخشی پارادوکس درمانی PTC بر بهزیستی روانشناختی و استحکام ایگونوجوانان با تشخیص اختلال اضطراب جدایی شهر تبریز

مطالعه حاضر با هدف اثر بخشی پارادوکس درمانی بر بهزیستی روانشناختی و استحکام ایگو نوجوانان با تشخیص اختلال اضطراب جدایی شهر تبریز انجام پذیرفت. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح های پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری تحقیق شامل تمامی نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ سال با تشخیص اختلال اضطراب جدایی در شهر تبریز است که نمونه ای به حجم حدود ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ۱۲ نفر برای گروه آزمایش و ۱۲ نفر برای گروه کنترل قرار گرفتند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه استحکام ایگو مارکستروم و همکاران (۱۹۹۷) و بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹) بود. آزمودنی های گروه آزمایشی طی جلسات فردی با حداقل ۴ جلسه و حداکثر ۶ که برای جلسه اول تا ۴۵ دقیقه و برای جلسات بعد هر کدام از ۴۵ تا ۶۰ دقیقه بر اساس راهنمای گام به گام و بر اساس پروتکل پارادوکس درمانی برای استحکام ایگو و بهزیستی روانشناختی شرکت کردند. آزمودنی های گروه کنترل در این مدت درمان روانشناختی دریافت نکردند. بعد از پایان جلسات آموزشی، پیگیری در مورد هر دو گروه به صورت همزمان ولی جداگانه اجرا شد. داده ها به وسیله روش تحلیل کواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که پارادوکس درمانی بر بهبود استحکام ایگو و بهزیستی روانشناختی آزمودنی های گروه آزمایش تاثیرگذار بودند (۰۵/۰ >P). باتوجه به نتایج کسب شده، می توان از پارادوکس درمانی برای بهبود استحکام ایگو و بهزیستی روانشناختی افراد درگیر اختلال اضطراب جدایی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

پارادوکس درمانی ، استحکام ایگو ، بهزیستی روانشناختی ، اختلال اضطراب جدایی