مقایسه شادکامی و امید به زندگی با سلامت روان در جانبازان و جمعیت بزرگسال شهر تبریز

این پژوهش با هدف مقایسه شادکامی، امید به زندگی با سلامت روان در جانبازان و جمعیت بزرگسال شهر تبریز انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع مقایسه ای بود. نمونه شامل ۱۰۴ نفر از جانبازان تحت پوشش بنیاد شهید و امورایثارگران و جانبازان شهر تبریز و مردم عادی داوطلب که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ(۱۹۷۲)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد آرگایل(۱۹۸۹)، پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر(۲۰۰۲)، بود. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین دو گروه از نظر شادکامی و امید به زندگی تفاوت معناداری وجود ندارد. از نظر سلامت روان بین دو گروه، تفاوت معناداری وجود دارد. این یافته ها حاکی از آن است که جانبازان، علی رغم تجربه های دشوار ناشی از آسیب های جنگ، ممکن است در برخی شاخص های روان شناختی در سطحی مشابه با جمعیت عمومی قرار داشته باشند. بنابراین، برنامه های ارتقای سلامت روان و تقویت منابع حمایتی، آموزشی و اجتماعی می تواند در حفظ این وضعیت و بهبود کیفیت زندگی آنان موثر باشد. همچنین می توان چنین برداشت کرد که اثرات عوامل زمینه ای مانند حمایت های نهادی، سازگاری روان شناختی و تجربه های مشترک ناشی از دروان جنگ، ممکن است تفاوت های مورد انتظار بین دو گروه را کاهش داده باشد. این مطالعه باتوجه به طراحی همبستگی و نمونه گیری در دسترس، نیازمند انجام پژوهش های بیشتر با نمونه های بزرگ تر و کنترل متغیر های جمعیت شناختی برای تعمیم پذیری نتایج است.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، شادکامی ، امید به زندگی ، جانبازان ، جمعیت بزرگسال