بررسی رابطه بین بیماری های مزمن جسمانی با بروز اختلالات خلقی و اضطرابی در سالمندان

افزایش جمعیت سالمندان با شیوع بالای بیماری های مزمن جسمانی و اختلالات خلقی و اضطرابی همراه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین بیماری های مزمن جسمانی با بروز اختلالات خلقی و اضطرابی در سالمندان انجام شد. این پژوهش یک مطالعه توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان مقیم سراهای سالمندان شمال تهران به تعداد ۲۵۶۴۵ نفر بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۷۹ نفر برآورد شد که به روش تصادفی ساده انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس افسردگی سالمندان (GDS-۱۵)، مقیاس اضطراب سالمندان (GAI-۲۰) و پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر (GAD-۷) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شدند. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده ها نرمال است (سطح معناداری کمتر از ۰۵/۰). ضریب همبستگی بین بیماری های مزمن جسمانی و اختلالات خلقی ۵۲۲/۰ (سطح معناداری ۰۰۱/۰) و بین بیماری های مزمن جسمانی و اختلالات اضطرابی ۶۸۸/۰ (سطح معناداری ۰۰۱/۰) به دست آمد که هر دو در سطح ۹۵ درصد اطمینان معنادار بودند. بنابراین هر دو فرضیه پژوهش مبنی بر وجود رابطه معنادار بین بیماری های مزمن جسمانی با اختلالات خلقی و اضطرابی در سالمندان تایید شد. بیماری های مزمن جسمانی با هر دو دسته اختلالات خلقی و اضطرابی در سالمندان رابطه مثبت و معنادار دارند. این رابطه برای اختلالات اضطرابی قوی تر از اختلالات خلقی است. یافته ها ضرورت غربالگری روتین اختلالات روانی در سالمندان مبتلا به بیماری های مزمن و طراحی مداخلات یکپارچه سلامت جسم و روان را تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بیماری های مزمن ، اختلالات خلقی ، اختلالات اضطرابی ، سالمندان ، افسردگی ، اضطراب