مدل سازی روابط ساختاری بین مهارت های مدیریت زمان و بهزیستی روان شناختی با نقش واسطه ای سبک زندگی سالم در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج

هدف: دوره دانشجویی با چالش های تحصیلی و محیطی متعددی همراه است که می تواند بهزیستی روان شناختی دانشجویان را تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین مدیریت زمان و بهزیستی روان شناختی با نقش میانجی سبک زندگی در دانشجویان رشته روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، در بستری از اضطراب های محیطی (ناشی از شرایط اقتصادی و تنش های منطقه ای) انجام شد.روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشجویان روانشناسی دانشگاه آزاد کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها، تعداد ۲۰۰ نفر از دانشجویان ورودی سال ۱۴۰۳ (بازه سنی ۲۰ تا ۲۲ سال) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه مدیریت زمان بریتون و تسر، پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف و پرسشنامه سبک زندگی (LSQ) بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۶ و SmartPLS انجام گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که مدیریت زمان اثر مستقیمی بر سبک زندگی (۰/۳۴ = β) و سبک زندگی اثر مستقیمی بر بهزیستی روان شناختی (۰/۴۸ = β) دارد. همچنین یافته های تحلیل مسیر تایید کرد که مدیریت زمان به واسطه سبک زندگی، بر بهزیستی روان شناختی دانشجویان اثر غیرمستقیم و معناداری دارد (۰/۵۲ = اثر کل). نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، می توان نتیجه گرفت که در شرایط اضطراب زای محیطی و فشارهای اقتصادی، توانمندسازی دانشجویان در مهارت های مدیریت زمان می تواند از طریق اصلاح الگوهای سبک زندگی (خواب، تغذیه و تحرک)، به عنوان یک سازوکار حمایتی عمل کرده و منجر به ارتقای بهزیستی روان شناختی آنان گردد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، بهزیستی روان شناختی ، سبک زندگی ، دانشجویان ، اضطراب محیطی