نقش هوش مصنوعی و رباتیک در تشخیص و مداخله اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم (ASD) به عنوان یکی از مهم ترین چالش های حوزه یادگیری، با مشکلات پایدار در ارتباطات اجتماعی و رفتارهای تکراری مشخص می شود. در سال های اخیر با پیشرفت فناوری، هوش مصنوعی و رباتیک به عنوان ابزارهای نوین در این حوزه مطرح شده اند. هدف این پژوهش بررسی نقش یکپارچه این فناوری ها در چرخه تشخیص و مداخله اوتیسم است. روش پژوهش در این مقاله توصیفی-مروری بوده و جامعه آماری آن را مقالات علمی منتشر شده در پایگاه های معتبر داخلی و خارجی مانند Google Scholar، Magiran و SID در طی سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ تشکیل داده است. یافته ها حاکی از اثربخشی این ابزارها در بهبود توجه مشترک، کارکردهای اجرایی و تعاملات اجتماعی کودکان است. با این وجود، چالش هایی نظیر تعمیم-پذیری مهارت ها به محیط واقعی، هزینه های اجرایی و ملاحظات اخلاقی، گسترش کاربرد این فناوری ها را محدود ساخته است. در نتیجه، هوش مصنوعی و رباتیک در حال حاضر به عنوان مکملی توانمند در کنار مداخلات سنتی عمل می کنند و رسیدن به بلوغ کامل آن ها مستلزم پژوهش های آینده نگر، توسعه چارچوب های استاندارد و ادغام هدفمند در نظام های مراقبتی موجود است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، رباتیک ، اوتیسم