اثر تمرین مقاومتی همراه عصاره زعفران بر بیان پروتئین های PGC-۱β وPGC-۱α در عضله نعلی موش های صحرایی دارای دیابت نوع دو

مقدمه و هدف: دیابت نوع ۲ از شایع ترین اختلالات متابولیکی است که با مقاومت به انسولین و اختلال عملکرد میتوکندری همراه است. کاهش بیان PGC-۱α و PGC-۱β در عضله اسکلتی دیابتی با اختلال در مصرف گلوکز و افزایش مقاومت به انسولین مرتبط است. PGC-۱α و PGC-۱β نقش کلیدی در بیوژنزمیتوکندری دارند. شواهد نشان می دهد تمرین مقاومتی و ترکیبات گیاهی مانند عصاره زعفران از طریق مسیرهای مشترک، به ویژه AMPK، می توانند بیان این پروتئین هارا تعدیل کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر عصاره زعفران همراه با تمرین مقاومتی بر بیان این پروتئین ها در عضله نعلی موش های صحرایی دیابتی نوع ۲ بود.مواد و روش ها: در این مطالعه، ۳۰ موش صحرایی نر نژاد اسپراگ-داولی مبتلا به دیابت نوع ۲ القاشده با استرپتوزوتوسین به طورتصادفی در پنج گروه کنترل سالم (C)، دیابتی (D)، دیابتی+تمرین مقاومتی (DT)، دیابتی+زعفران (DS) و دیابتی+تمرین مقاومتی+زعفران (DTS) تقسیم شدند. پروتکل تمرین مقاومتی شامل شش هفته بالا رفتن از نردبان با وزنه متصل به دم بود. عصاره زعفران با دوز ۲۵ میلی گرم بر کیلوگرم روزانه به صورت گاواژ تجویز شد. بیان PGC-۱α و PGC-۱β با روش الایزا سنجش گردید.نتایج: سطح PGC-۱α در گروه های DT، DS و DTS به طور معناداری بالاتر از گروه D بود (P<۰.۰۵) و بیشترین افزایش در گروه DTS مشاهده شد. بیان PGC-۱β در گروه های مداخله افزایش جزئی اما غیرمعنادار داشت.نتیجه گیری: ترکیب تمرین مقاومتی و عصاره زعفران اثر هم افزایی بر افزایش بیان PGC-۱α دارند و می توانند عملکرد میتوکندری رادر دیابت نوع ۲ بهبود بخشند. درمقابل، PGC-۱β پاسخ معناداری نشان نداد که احتمالاناشی از حساسیت کمتر آن به محرک های فیزیولوژیک و دارویی است.

کلیدواژه ها:

زعفران ، تمرین مقاومتی ، دیابت نوع دو ، PGC-۱α ، PGC-۱β