اثر شش هفته تمرین اینتروال پس از پیوند سلول های بنیادی مغز استخوان بر برخی فاکتور های مورفولوژیک قلبی و آپلین پلاسما در موش های صحرایی مدل سکته قلبی

مقدمه و هدف: سکته قلبی از شایع ترین علل مرگ ومیر جهانی است. در سال های اخیر تمرین ورزشی و سلول درمانی به عنوان رویکردهای نوین و مکمل در بهبود عملکرد قلبی مورد توجه قرار گرفته اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر یک دوره تمرین اینتروال پس از پیوند سلول های بنیادی بر شاخص های مورفولوژیک قلبی و آپلین پلاسما در موش های صحرایی پس از القاء سکته قلبی انجام شد.مواد و روش ها: ۶۰ سر موش نر ویستار به طور تصادفی به ۶ گروه ۱۰ تایی کنترل سالم، کنترل بیمار، شم، سلول، تمرین و سلول+تمرین تقسیم شدند. سکته قلبی با انسداد شریان پایین رونده قدامی القاء گردید. سلول های بنیادی مغز استخوان پس از جداسازی و شمارش (۱۰۶ سلول/موش) از طریق ورید دمی تزریق شدند. تمرین اینتروال به مدت ۶ هفته (۳ جلسه/هفته) شامل دویدن تناوبی روی نوارگردان با شدت فزاینده از ۱۴ تا ۲۴ متر/دقیقه بود. برون ده قلبی و حجم پایان دیاستولی بطن چپ با اکوکاردیوگرافی و مقادیر پلاسمایی آپلین با روش ELISA اندازه گیری شد. داده ها با آزمون های شاپیروویلک، ANOVA یک طرفه و توکی تحلیل شدند.نتایج: تمرین اینتروال همراه با پیوند سلول های بنیادی به طور معنی داری موجب بهبود برون ده قلبی و کاهش حجم پایان دیاستولی بطن چپ نسبت به گروه بیمار گردید (p<۰.۰۵). مقادیر آپلین پلاسما در گروه های تمرین و سلول+تمرین افزایش معنی داری نسبت به گروه بیمار داشتند (p<۰.۰۵).نتیجه گیری: نتایج نشان داد که ترکیب تمرین اینتروال و پیوند سلول های بنیادی اثر هم افزایی در بهبود عملکرد قلبی و ارتقای فاکتورهای مولکولی مرتبط با بازسازی میوکارد دارد و می تواند به عنوان راهکاری مکمل در درمان بیماران سکته قلبی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تمرین اینتروال ، سلول بنیادی ، برون ده قلبی ، آپلین ، سکته قلبی