اعتبارسنجی الگوی توسعه فردی مدیران مبتنی بر شایستگی های مربیگری در گروه توسعه انرژی تدبیر

هدف پژوهش حاضر اعتبارسنجی الگوی توسعه فردی مدیران مبتنی بر شایستگی های مربیگری در گروه توسعه انرژی تدبیر می‎باشد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی می‎باشد. جامعه آماری پژوهش را مدیران، روسا و سرپرستان گروه توسعه انرژی تدبیر تشکیل دادند که از میان آنان ۹۵ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبی و بر اساس فرمول کوکران انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته ۷۶ گویه ای گردآوری شد. برای تجزیه و تحلیل یافته‎ها از مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم افزارهای SPSS و SmartPLS استفاده شد. نتایج نشان داد تمامی روابط ساختاری مدل در سطح اطمینان ۹۵ درصد معنادار هستند؛ به طوری که شرایط علی بر توسعه فردی مدیران مبتنی بر شایستگی های مربیگری (β=۰/۵۵۹؛ t=۷/۲۳۹)، توسعه فردی مدیران بر راهبردها (β=۰/۲۹۹؛ t=۲/۹۲۷)، عوامل زمینه ای بر راهبردها (β=۰/۳۹۹؛ t=۳/۱۲۲)، عوامل مداخله گر بر راهبردها (β=۰/۲۰۹؛ t=۲/۱۱۸) و راهبردها بر پیامدها (β=۰/۷۵۰؛ t=۱۸/۸۱۳) تاثیر مثبت و معنادار دارند. همچنین، مقدار شاخص برازش کلی مدل (GOF=۰/۴۲۶) و مثبت بودن مقادیر Q² سازه های درون زا، بیانگر برازش مناسب و قدرت پیش بینی مطلوب مدل بود. بر اساس یافته ها، توسعه فردی مدیران مبتنی بر شایستگی های مربیگری فرایندی چندسطحی است که تحت تاثیر شرایط علی، زمینه ای و مداخله گر شکل گرفته و از طریق راهبردهای سازگاری و خلاقیت می تواند به پیامدهای مطلوب در سطوح تیمی و سازمانی منجر شود؛ ازاین رو، توجه هم زمان به عوامل شکل دهنده توسعه فردی، شرایط تسهیل کننده و محدودکننده و راهبردهای اجرایی، می تواند زمینه تقویت اثربخشی مدیریتی و توسعه سازمانی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

توسعه فردی مدیران ، شایستگی های مربیگری ، راهبردهای سازگاری ، راهبردهای خلاقیت ، پیامدهای سازمانی