تحلیل فلسفی-حکمی نسبت شعورمندی با حشر حیوانات در تقابل با رویکردهای مکانیستی (با تکیه بر آراء علامه طباطبایی، علامه جوادی آملی و ملاصدرا)

چکیدهمسئله اصلی این پژوهش، شعورمندی و حشر حیوانات در متون دینی (آیات قرآن و روایات) و فلسفه اسلامی با تکیه بر آراء علامه طباطبایی، علامه جوادی آملی و ملاصدرا در تقابل با رویکردهای مکانیستی نسبت به آن است. روش پژوهش، تحلیلی-تطبیقی بوده و در مرحله نخست، دیدگاه علامه طباطبایی و علامه جوادی آملی درباره آیات مربوط به شعور مندی و حشر حیوانات بررسی شده است، سپس در گام دوم به تحلیل نظریه ملاصدرا در باب نسبت شعور با حشر حیوانات پرداخته است. در ادامه با نگاهی به یافته های تجربی درباره ادراک حیوانات، تقابل این دیدگاه( فلسفی- حکمی) با نظریات مکانیستی فیلسوفانی مانند دکارت و مالبرانش تحلیل شده است. نتایج نشان دهنده این است که رویکرد فلسفی-حکمی با تلفیق ادله عقلی و نقلی نه تنها شعورمندی حیوانات را اثبات می کند، بلکه امکان حشر آنها را نیز به عنوان امری معقول تبیین می نماید. در واقع، با تبیین و اثبات شعورمندی حیوانات، حشر آنها ناممکن نخواهد بودواژگان کلیدی: شعورمندی حیوانات، رویکرد مکانیستی، رویکرد فلسفی-حکمی، حشر موجودات، ملاصدرا.

کلیدواژه ها:

شعورمندی حیوانات ، رویکرد مکانیستی ، رویکرد فلسفی-حکمی ، حشر موجودات ، ملاصدرا