صنعت تلویزیون ترکیه و میزان گرایش شهروندان ایرانی به شبکه های تلویزیونی و سبک زندگی ترکیه ای؛ مطالعه موردی گرایش شهروندان تبریزی

هدف پژوهش حاضر، شناخت میزان گرایش شهروندان ایرانی به شبکه های تلویزیونی و سبک زندگی ترکیه و ارائه مدلی برای مواجهه با آن است که با مطالعه موردی گرایش شهروندان تبریزی انجام شده است. این پژوهش به روش ترکیبی انجام شده و نمونه ی آماری در بخش کمی ۴۰۰ نفر از شهروندان بالای ۱۵ سال ساکن تبریز و در بخش کیفی با ۱۳ نفر از خبرگان، مصاحبه عمیق صورت گرفته است. برای کدگذاری مصاحبه ها از شیوه باز، محوری و گزینشی استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که میانگین نمره گرایش پاسخگویان به شبکه های تلویزیونی ترکیه در حد «متوسط» و میزان آن در بین مردان جوان و مجرد بیشتر است. همچنین میانگین نمره استاندارد گرایش پاسخگویان به سبک زندگی ترکیه ای بالاتر از حد «متوسط» است که این گرایش در بین مردان و زنان مجرد در گروه های سنی پایین، که بیش از دو ساعت در شبانه روز بیننده شبکه های تلویزیونی ترکیه هستند، بیشتر است. گرایش به محتوای سرگرم کننده بیشتر از سایر محتواها بوده و بین میزان استفاده از شبکه های تلویزیونی ترکیه و گرایش به سبک زندگی این کشور، همبستگی وجود دارد. نتایج بخش کیفی تحقیق، نشان می دهد مزیتهای نظام رسانه ای ترکیه، به همراه اشتراکات و پیوندهای جغرافیایی، دینی، زبانی و فرهنگی، موجب گرایش شهروندان به شبکه های تلویزیونی ترکیه ای می شود. از سوی دیگر کم توجهی به نیاز سرگرمی، عدم پیونددهی مناسب بین سنت و مدرنیته و نیز برخی خودسانسوریها در شبکه های داخلی، باعث تقویت این گرایش می شود.

کلیدواژه ها:

صنعت تلویزیون ترکیه ، سبک زندگی ، مجاورت فرهنگی ، جریانهای چندسویه ، سریالهای ترکی