تحلیل پیوند زمان، مکان و انسان در رمان رهش با تاکید بر مدل ترکیبی کرونوتوپ آستانه و زنجیره تراانسان-مکان

در این پژوهش، چگونگی تعامل میان زمان، مکان و انسان در بازنمایی تجربه های زیستی سوژه اصلی رمان «رهش» اثر رضا امیرخانی، بر اساس مدل ترکیبی «کرونوتوپ آستانه» و «زنجیره تراانسان–مکان» به عنوان مسئله اصلی بررسی شده است. اهمیت این تحقیق در آن است که با تلفیق دو مدل یادشده، رویکردی نوین برای تحلیل پیوندهای زمانی–مکانی و انسانی در متون ادبی معاصر ارائه می دهد؛ رویکردی که می تواند در مطالعات روایت شناختی و نیز در تحلیل های بینارشته ای مرتبط با هویت، بوم زیست و تحولات شهری کاربرد داشته باشد. این مطالعه با بهره گیری از رویکرد نشانه معناشناختی و به کارگیری روش توصیفی–تحلیلی بر روی گزیده هایی هدفمند از رمان، انجام شده است. نتایج نشان می دهد که مدل ترکیبی یادشده، با برجسته سازی موقعیت های آستانه ای و پیوندهای فرامادی، نه تنها لایه های معنایی و مفهومی متن را غنا می بخشد، بلکه چگونگی دگرگونی هویت سوژه ها را در بستر تعامل پویای زمان و مکان آشکار می کند. این یافته ها نشان می دهد که عبور از لحظات آستانه ای به پساآستانه ای، موجب تعمیق تجربه های زیسته و خلق معانی تازه در روایت می شود.

کلیدواژه ها:

'زمان' ، 'مکان' ، 'انسان' ، 'مدل ترکیبی کرونوتوپ آستانه و زنجیره تراانسان-مکان' ، 'سوژه'