واکاوی بازنمود تنهایی و زمینه های ایجاد آن در رمان های فارسی دهه ۹۰ با تاکید بر نظریه هورتولانوس (مورد مطالعاتی رهش، آن مادران این دختران، آتش )

تنهایی و انزوا حساسیت دوران مدرن است که پیامدهای آن با دستاوردهای انزوا، عزلت و خلوت گزینی دوران کلاسیک بسیار متفاوت است. به همین دلیل این مفهوم در دوران مدرن مجددا اندیشیده و بازتعریف می شود. هورتولانوس و همکارانش از نظریه پردازانی هستند که این مفهوم را در دنیای مدرن با مولفه هایش تعریف و به صورت میدانی ارزیابی کرده اند. تعریف تنهایی در این چهارچوب وضعیتی ذهنی و شناختی است که با مفاهیم دیگری چون صمیمیت، احساس تعلق و پوچی پیوند دارد. پژوهش حاضر بر آن است تا سه رمان «آن مادران این دختران» (۱۳۹۷)، «آتش» (۱۳۹۷) و «رهش» (۱۳۹۶) را براساس این رویکرد با روش تحلیلی-توصیفی بررسی و تحلیل کند. براین اساس ابتدا داده های روایی مبتنی بر مولفه های محوری مفاهیم تنهایی و انزوا جدا شده و سپس نمود تنهایی، انواع و زمینه های ظهور شخصیت های تنها و منزوی در روایت تحلیل شده اند. شخصیت های اصلی این رمان ها هریک به نوعی از انواع تنها هستند که مهمترین نمود آن تنهایی عاطفی به ویژه در خانواده است. همچنین تاثیر ساختار جامعه و فرهنگ در این تنهایی، تاکیدی ویژه در این رمان هاست و به این ترتیب تنهایی اجتماعی و انزوای محیطی صورتی پررنگ در جریان روایت ها و شخصیت پردازی است. اختلاف میان باورهای دینی شخصیت ها و نمود عملی و واقعیت یافته دین در جامعه و سبک زندگی روایت شده در رمان نیز سبب شده است که تنهایی و انزوا برای شخصیت ها پررنگ تر باشند و نسبت به آن بیشتر هشیار و حساس باشند.

کلیدواژه ها:

تنهایی ، هورتولانوس و همکاران ، رمان آن مادران این دختران ، رمان آتش ، رمان رهش