رویای آشنا؛ خوانش پدیدارشناسانه غزلی از قیصر امین پور

انسان در زندگی روزمره اش با رویکرد طبیعی با ابژه های پیرامون خود روبه رو می شود؛ ولی هوسول برای رسیدن به دیدگاهی فلسفی، کوشید که توجه را از پدیده به پدیدار معطوف کند و از این رو، به چرخش از رویکرد طبیعی به رویکرد پدیدارشناسانه دعوت کرد. راهبرد او برای چنین تغییری، این است که فاعل شناسا با تعلیق پیش فرض ها و پیش داوری ها، تنها بر اموری از ابژه که برای او پدیدار می شوند متمرکز شود و به توصیف پدیدارها از منظر سوبژکتیو بپردازد. شاعر نیز در واقع فاعل شناسایی است که با تعلیق دیدگاه معمول و روزمره به ابژه های جهان زیسته اش به توصیف آنها از منظر سوبژکتیو می پردازد و شعر در واقع همین توصیف و تبیین جهان زیسته شاعر از افق نگاه اوست. در این پژوهش، غزل «رویای آشنا»ی قیصر امین پور به شیوه تحلیلی توصیفی و بر اساس مولفه های پدیدارشناسی هوسرل بازخوانی شد و به این نتیجه رسیدیم که قیصر در این غزل خود با استفاده از مهم ترین مولفه های پدیدارشناسی هوسرل از قبیل «حیث التفاتی»، «اپوخه»، «اگو» یا «من پدیدارشناختی»، «نوئسیس» و «نوئما» به توصیف پدیده شناسانه از «تو» (محبوب و معشوق) پرداخته است.

کلیدواژه ها:

"قیصر امین پور" ، "رویای آشنا" ، "نقد پدیدارشناسانه" ، "پدیدارشناسی" ، "ادموند هوسرل"