بازخوانی بیست و هفت قطعه از سروده های عالمتاج قائم مقامی از منظر حقوق زنانه و بازیابی نقش راستین همسرش علی مرادخان بختیاری

عالمتاج قائم مقامی، شاعری از خاندان قائم مقام فراهانی در دوره ی مشروطه بود و آموزش و پرورش ابتدایی اش در خانه ی پدری سر و سامان داده شد. او در شانزده سالگی به ازدواج مردی چهل ساله از مردان جنگ جوی بختیاری درآمد. هرچه این مرد دل در گرو مبارزه و جنگ جویی و شکار و حماسه و کوهستان داشت، عالمتاج دل در گرو هنر و ادبیات و رمانتیسمی داشت که از گوهر ذاتی اش می جوشید. این اختلاف شخصیت، به نزاع خانوادگی و سرانجام به جدایی منجر گردید. این زن و شوهر، هردو در تاریخ و ادبیات دوره ی مشروطه، دارای اهمیت های قابل توجهی بوده اند که به نظر نگارنده ی این مقاله، آن اهمیت چنان که باید، برجسته نشده و در معرض نگاه تاریخ دانان و منتقدان ادبیات؛ به ویژه ادبیات بیداری زنان، واقع نشده است. نویسنده ی این مقاله، با روش تحلیل تاریخ و تحلیل محتوای شعر عالمتاج که به ژاله تخلص جسته، نقش هردوشخصیت را در دوره ی مشروطه، چه از نظر تاریخی و چه از نظر ادبی، بسیار قابل توجه دیده و برای اثبات ادعای خویش، به بازخوانی سروده های ژاله، رو آورده است.

کلیدواژه ها:

علی مرادخان ، عالمتاج ، مشروطه ، زنان ، ادبیات مشروطه