بررسی موسیقی در غزل دهه نود بر اساس شعر شاعران گمنام

چکیده: موسیقی یکی از عوامل تشخص زبان شاعرانه است که دو ساحت درونی و بیرونی را در برمی گیرد. ساحت بیرونی موسیقی یعنی وزن عروضی، قافیه و ردیف در شعر معاصر و با ظهور غزلسرایانی چون سیمین بهبهانی و حسین منزوی دستخوش تحولاتی شد. این تحولات تا کنون ادامه یافته و پس از عبور از فراز و فرودها، به ثباتی نسبی در سالهای آخر سده چهارده رسیده است. تحلیل و بررسی موسیقی در غزل شاعران دهه نود، به ویژه شاعران گمنام، نتایج قابل توجهی به دست می دهد که موضوع و هدف اصلی این پژوهش قرار گرفته است. برای این منظور از روش تحقیق کتابخانه ای استفاده و موسیقی غزلها بررسی است. بررسی وزن های عروضی و بسامد کاربرد آنها، شیوه به کارگیری قافیه، قافیه میانی، ردیف و انواع آن، استفاده از ردیف های تازه و دشوار، خروج از وزن و قافیه و ردیف و نقاط ضعف و قوت در موسیقی غزل این دوره، مواردیست که در این پژوهش بدانها پرداخته شده است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که علیرغم طبع آزمایی شاعران دهه نود در اوزان ابداعی، اوزان سنتی و کهن در مقایسه با اوزان نو همچنان از اقبال بیشتری برخوردارند. وزن هایی که نرمش و موسیقایی کمتری دارند طی این سالها از قلمرو غزل فارسی حذف شدند و از میان اوزان ابداعی نیز آنها که تغییراتی جزئی در اوزان کهن ایجاد کرده اند، پایدار مانده اند.

کلیدواژه ها:

غزل ، دهه نود ، موسیقی ، وزن شعر ، شاعران گمنام