مروری برنقش بیوشیمیایی آنزیم پراکسیداز در حذف Reactive Oxygen Species (ROS) تحت تنش های غیر زیستی (خشکی و شوری) در گیاه گندم

گندم (Triticum aestivum L.) به عنوان یکی از محصولات زراعی حیاتی در امنیت غذایی جهانی، تحت تاثیر تنش های محیطی از جمله خشکی و شوری، پاسخ های فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی پیچیده ای از خود نشان می دهد. این تنش ها منجر به تولید گونه های فعال اکسیژن (ROS) مانند پراکسید هیدروژن (H₂O₂) می شوند که در سطوح بالا، سمی بوده و به اجزای سلولی حیاتی حمله کرده و باعث آسیب اکسیداتیو و اختلال در عملکرد گیاه می گردند. سیستم های دفاعی آنتی اکسیدانی گیاه، از جمله آنزیم های خانواده پراکسیداز، نقش کلیدی در خنثی سازی ROS و حفاظت از سلول ها ایفا می کنند. مطالعات نشان داده اند که هر دو تنش خشکی و شوری می توانند بر فعالیت این آنزیم ها تاثیر گذاشته و به حفظ بقای گیاه در شرایط نامساعد کمک کنند. این مقاله مروری، به بررسی جامع تاثیر تنش های شوری و خشکی بر بیان ژن ها و فعالیت آنزیم های پراکسیداز در گیاه گندم پرداخته و نقش آن ها را در تعدیل آسیب های اکسیداتیو و تضمین بقا و رشد گیاه مورد بحث قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

گندم ، تنش شوری ، تنش خشکی ، آنزیم های آنتی اکسیدان ، استرس اکسیداتیو ، پراکسیداز.