هم بستگی های کوانتومی در سامانه ی آیزینگ دوکیوبیتی ناهمسانگرد؛ بررسی اثرات دما، و میدان مغناطیسی و پارامترهای برهم کنش

درهم تنیدگی کوانتومی به عنوان یکی از بنیادی ترین ویژگی های نظریه ی کوانتومی، منبع اصلی ظهور هم بستگی های غیرکلاسیکی میان زیرسامانه ها است و نقشی کلیدی در پدیده های انتقال انرژی و داده های کوانتومی ایفا می کند. بررسی رفتار گرمایی درهم تنیدگی در سامانه های ساده، چون الگوهای دوکیوبیتی، چارچوبی موثر برای تحلیل سازوکارهای بنیادی حاکم بر هدایت گرمایی کوانتومی فراهم می سازد. در این پژوهش، سامانه ای شامل دو کیوبیت با برهم کنش های ناهمسانگرد از نوع ژیالوشینسکی– موریا (DM) و  KSEA در حضور میدان مغناطیسی خارجی مورد مطالعه قرار گرفته است. به منظور توصیف ویژگی های هم بستگی کوانتومی، از دو معیار مکمل شامل منفیت به عنوان شاخصی از درهم تنیدگی و اطلاعات فیشر کوانتومی محلی به عنوان سنجه ای از هم بستگی های کوانتومی فراتر از درهم تنیدگی استفاده شده است. تحلیل عددی نتایج نشان می دهد که ساختار ناهمسانگرد برهم کنش ها تاثیری تعیین کننده بر پایداری درهم تنیدگی در دماهای مختلف دارد. به ویژه، حضور مولفه های DM و KSEA می تواند به حفظ هم بستگی های کوانتومی در ناحیه ی دمای پایین کمک کند،  در حالی که میدان مغناطیسی خارجی تمایل به کاهش این هم بستگی ها دارد. این نتایج چشم اندازی تازه برای فهم نقش هم بستگی های کوانتومی در فرآیندهای گرمایی سامانه های مقیاس کوچک فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

درهم تنیدگی ، هم بستگی های کوانتومی ، برهم کنش ناهمسانگرد ، ژیالوشینسکی- موریا ، برهم کنش KSEA