پدیدارشناسی بازی و بنیادگذاری حقیقت؛ گادامر و دوفرن

هانس-گئورگ گادامر مواجهه مخاطب با اثر هنری را پرتاب دازاین به درون بازی اثر قلمداد می­کند. این بازی شان وجودی دارد و بمعنای گفت وگو با عالم اثری است که زمینش مامن حوالت تاریخی-فرهنگی است. هدف پژوهش حاضر تبیین مفهوم بازی اثر هنری و بنیادگذاری نسبتی است که هر دو متفکر، برای تبیین حقیقت، با هایدگر برقرار می­کنند. بر اساس یافته­های پژوهش، مشخص می­شود از نظر گادامر، گشوده­شدن اثر هنری به ­روی مخاطب فقط با اجرای اثر محقق می­شود؛ از این رو، مخاطب که پرتاب­شده طرح­افکن است، هم از بازی اثر متاثر است و هم بر آن تاثیرگذار. از طرفی دیگر، میکل دوفرن معتقد است تبدیل اثر هنری به ابژه زیباشناختی کاملا بستگی به این دارد که مخاطب در اثر سکنی گزیند و زمانی که اثر او را فرامی­خواند، در اثر شرکت کند. حال این پرسش پیش می­آید که چگونه حضور در بازی اثر هنری منتج ­به بنیادگذاری حقیقتی می­شود که هر دو فیلسوف از یک نفر، یعنی هایدگر، اخذ کرده­اند. بعد از انجام پژوهشی توصیفی-تحلیلی، مشخص می­شود مواجهه هستی شناختی مخاطب با اثر در نهایت حقیقت را نامستور می­کند، اما میزان تاثیر و تاثر میان بازیگر و بازی متفاوت است. دوفرن رابطه­ای مبتنی­ بر دادوستد را تبیین می­کند، اما گادامر از دو تبدل هم زمان و تضایفی دیالکتیک میان افق­ها صحبت می­کند. نزد دوفرن، نمایش و تفسیر از هم متمایز هستند، اما نزد گادامر در یکدیگر ذوب می­شوند.

کلیدواژه ها:

گادامر ، دوفرن ، بازی ، حقیقت ، فهم ، هایدگر