مدیریت دانش شهودی مبتنی بر منابع اسلامی

مدیریت دانش عمدتا بر خلق، کسب، ذخیره، تسهیم و کاربرد دانش تمرکز دارد؛ بااین حال، چگونگی شکل گیری شناخت در انسان سازمانی و مواجهه با دریافت هایی که هنوز کاملا قابل تصریح نیستند، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف این نوشتار تبیین مدیریت دانش شهودی بر پایه مبانی معرفت شناختی و انسان شناختی اسلامی است. این نوشتار با رویکردی مفهومی تحلیلی، ادبیات مدیریت دانش، مبانی فلسفی آن و آموزه های منتخب اسلامی مرتبط با معرفت و شناخت، علم حضوری و علم حصولی، اعتبار، مشورت، عدالت و مسئولیت را تحلیل و دلالت های آنها را برای مدیریت دانش شهودی بازخوانی می کند. از منظر معرفت شناختی اسلامی، مهم ترین ویژگی علم و دانش شهودی"خطاناپذیری" آن است. دانش شهودی بخشی از علم حضوری انسان است که براساس دیدگاه اکثریت فلاسفه و حکمای اسلامی، منهای تفسیرها و تعبیرهای علم حضوری،که خود نوعی علم حصولی است، خطا ناپذیراست. به رسمیت شناختن شهود به معنای معتبر دانستن هر دریافت شخصی نیست و میان علم حضوری، کشف عرفانی، بصیرت، حکمت و تشخیص شهودی حرفه ای باید تمایز قائل شد. بر این اساس، چرخه ای شامل «پرورش داننده، دریافت زمینه مند، روایت و گفت وگو، سنجش اعتبار و حق، اقدام و بازخورد، و اصلاح داننده و رویه» صورت بندی شد. این صورت بندی نشان می دهد که مدیریت دانش شهودی زمانی از حدس شخصی متمایز می شود که دریافت اولیه در معرض روایت، گفت وگو، شواهد، نقد، حقوق دیگران و بازخورد قرار گیرد. تعقل، صدق جویی، تواضع معرفتی، مشورت، عدالت و پاسخ گویی نیز ارزش های تنظیم کننده این چرخه اند. مدیریت دانش شهودی مبتنی بر منابع اسلامی، شهود را جایگزین عقل و شواهد نمی داند، بلکه آن را دریافتی قابل گفت وگو، سنجش و بازنگری تلقی می کند و می تواند مبنایی برای توسعه پژوهش های آتی و طراحی سازوکارهای اعتبارسنجی دانش شهودی در سازمان ها باشد. انسان می تواند با خودسازی و توسعه ظرفیت های وجودیش، ظرف پذیرش دانش الهی را در خود افزایش دهد و تفضلات خداوند در اعطای دانش شهودی را برای خود فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش شهودی ، دانش شهودی ، چرخه مدیریت دانش شهودی ، بعد سوم دانش ، علم حضوری