تاریخ مندی فهم به مثابه مبنای هرمنوتیک فلسفی در اندیشه هانس-گئورگ گادامر

این پژوهش با تمرکز بر مفهوم «تاریخ مندی فهم» در هرمنوتیک فلسفی هانس-گئورگ گادامر، به تبیین بنیان های هستی شناختی و پیامدهای معرفت شناختی فهم می پردازد. مسئله پژوهش آن است که فهم انسانی چگونه در بستر تاریخ، سنت و زبان شکل می گیرد و تا چه حد می توان از عینیت گرایی روش محور در علوم انسانی فاصله گرفت. روش پژوهش تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر خوانش مفهومی آثار گادامر و شارحان اوست. در اندیشه گادامر، فهم نه کنشی ذهنی، بلکه رخدادی تاریخی و زبانی است که در آن مفسر با پیش داوری ها، سنت و آگاهی تاریخی-اثرگذار درگیر است. مفاهیمی چون «پیش فهم»، «امتزاج افق ها»، «دور هرمنوتیکی» و «کاربست» نشان می دهند که فهم در فرآیندی دیالوگی و پایان ناپذیر شکل می گیرد و معنا نه بازسازی گذشته، بلکه تولیدی نو در افق اکنون است. حقیقت نیز از مطابقت صوری به رخداد آشکارگی در بستر گفت وگو و تاریخ بازتعریف می شود. تاریخ مندی فهم نه تنها به نسبی گرایی منجر نمی شود، بلکه با نفی سوژه محوری دکارتی، امکان عینیت تفسیری مبتنی بر گفت وگو و سنت را فراهم می سازد و افقی نو برای بازاندیشی در مبانی علوم انسانی و نسبت انسان با حقیقت می گشاید؛ افقی که در آن فهم، رخدادی زنده و مشارکتی در جریان تاریخ است.

کلیدواژه ها:

هرمنوتیک فلسفی ، تاریخ مندی فهم ، امتزاج افق ها ، پیش داوری ، حقیقت