شناسایی منابع ژنتیکی مقاومت به Phytophthora nicotianae عامل بیماری ساق سیاه در ارقام تجاری توتون و بهینه سازی کنترل شیمیایی آن
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 47
فایل این مقاله در 30 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_GPB-2-4_001
تاریخ نمایه سازی: 7 آبان 1405
چکیده مقاله:
هدف: بیماری ساق سیاه توتون یکی از مهم ترین بیماری های خاک زاد توتون در سطح جهانی است که خسارت بالایی ایجاد می کند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی مقاومت ارقام تجاری توتون نسبت به جدایه محلی P. nicotianae در شرایط گلخانه ای و ارزیابی کارایی قارچ کش های جدید و رایج در کنترل بیماری در شرایط آلودگی طبیعی بود.مواد و روش ها: به منظور ارزیابی واکنش ارقام به بیماری، هشت رقم تجاری توتون به همراه دو شاهد مقاوم (K۳۴۶) و حساس (K۳۲۶) در شرایط گلخانه ای با روش مایه زنی طوقه ارزیابی شدند. شدت بیماری با و شاخص سطح زیر منحنی پیشرفت بیماری محاسبه گردید. تجزیه واریانس، تحلیل مولفه های اصلی (PCA) و خوشه بندی سلسله مراتبی (HCA) برای تفکیک ارقام انجام شد. همچنین برای ارزیابی کارایی قارچکشها، آزمایش مزرعه ای در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با ۳ تکرار روی رقم K۳۲۶ در شرایط آلودگی طبیعی انجام شد و کارایی قارچ کش های الیت (g/L ۵/۲)، ریدومیل (g/L ۲)، اوروگو (ml/L ۷/۰) و بلتانول (ml/L ۵/۰) مورد مقایسه قرار گرفت.نتایج: نتایج نشان داد ارقام K۳۹۴، NC۶۰، Bel۶۱-۱۰ و K۳۴۶ به بیماری مقاوم بودند. ارقام NC۱۰۰ و MN۹۴۴ متحمل و ارقام TC۱۰۰،Coker ۳۴۷ و K۳۲۶ بسیار حساس بودند. مولفه اصلی اول (PC۱) بیش از ۹۷ درصد واریانس را توجیه کرد و ارقام مقاوم و حساس را به طور واضح تفکیک نمود. رقم TC۱۰۰ (ایرانی) حساسیت بالایی (۷۵/۹۳ درصد) نشان داد. قارچکشهای الیت و ریدومیل با کارایی به ترتیب ۴/۷۷ و ۷/۶۷ درصد، بهترین کنترل را نشان دادند و به طور معنی داری (P<۰.۰۱) عملکرد برگ خشک (تا ۵۲۶۵ کیلوگرم در هکتار)، ارتفاع بوته، وزن سبز و خشک برگ، درآمد ناخالص، نیکوتین و عناصر غذایی را نسبت به شاهد افزایش دادند.نتیجه گیری: این پژوهش بر لزوم استفاده تلفیقی از ارقام مقاوم مانند K۳۹۴ و NC۶۰ و قارچ کش های موثر (به ویژه الیت و ریدومیل) در برنامه مدیریت یکپارچه بیماری ساق سیاه تاکید دارد. نتایج می تواند مبنایی برای برنامه های به نژادی و توصیه های مدیریتی در مناطق شمالی ایران باشد. با توجه به پتانسیل ظهور نژادهای جدید، نظارت مداوم بر جمعیت بیمارگر و تنوع بخشی به روش های کنترل ضروری است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مهدی براتیان
دانشجوی دکتری، گروه کشاورزی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.
فاختک طلیعی
دانشیار گروه تولیدات گیاهی، دانشکده علوم کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبدکاووس، گنبدکاووس، ایران.
محمدعلی آقاجانی
دانشیار بخش تحقیقات گیاه پزشکی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، گرگان، ایران.
امیر ذولفقاری
دانشگاه فدرال لاوراس، میناس گرایس، برزیل