تربیت کودک از نگاه فقه تربیتی و روانشناسی

تربیت کودک یکی از مهم ترین فرایندهای شکل دهنده شخصیت است که در دو منظومه «فقه تربیتی اسلامی» و «روان شناسی تربیتی» مورد توجه جدی قرار گرفته است. این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای (قرآن، روایات، آثار فقه تربیتی و منابع روان شناسی)، به بررسی تطبیقی اصول، روش ها و سبک های این دو دیدگاه می پردازد. یافته ها نشان می دهد که محوری ترین اصول تربیت، از جمله تحکیم روابط محبت محور، امنیت روانی و جسمانی، تدریج در آموزش، حفظ کرامت کودک و نقش الگویی والدین، در هر دو دیدگاه مورد تاکید قرار گرفته اند. همچنین، سبک تربیتی مقتدرانه که در روان شناسی به عنوان موثرترین سبک شناخته می شود، با الگوی تربیت اسلامی مبتنی بر مهرورزی و ادب آموزی تدریجی، همخوانی قابل توجهی دارد. این پژوهش با استخراج نقاط اشتراک و تمایز، الگویی ترکیبی را پیشنهاد می کند که ضمن بهره مندی از آموزه های اسلامی، با اصول روان شناسی تربیتی نیز سازگار باشد. الگوی ترکیبی با عنوان «الگوی تربیتی مبتنی بر محبت و حکمت» ارائه می شود که می تواند به والدین در تربیت نسلی متعادل، مسئولیت پذیر و معنوی در جهان پیچیده امروز کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

تربیت کودک ، فقه تربیتی اسلامی ، روان شناسی تربیتی ، سبک مقتدرانه ، الگوی تلفیقی