بررسی تجربی تاثیر جایگزینی سیمان با متاکائولین بر مقاومت الکتریکی بتن توانمند در نسبت های مختلف آب به سیمان و سنین عمل آوری

مقاومت الکتریکی بتن از جمله شاخص های موثر در ارزیابی ویژگی های انتقال یونی در ساختار بتن و بررسی غیرمستقیم شرایط موثر بر خوردگی آرماتورها به شمار می رود. استفاده از مواد پوزولانی، از جمله متاکائولین، می تواند با تغییر ریزساختار خمیر سیمان و شبکه منافذ بتن، بر مقاومت الکتریکی آن تاثیر بگذارد. بااین حال، میزان و جهت این تاثیر به عواملی مانند درصد جایگزینی سیمان، نسبت آب به سیمان، ویژگی های متاکائولین و سن بتن وابسته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مصرف متاکائولین بر مقاومت الکتریکی بتن توانمند،صورت گرفته است. در پژوهش مبنا، ۱۵ طرح اختلاط با سه نسبت آب به سیمان ۰٫۳۴، ۰٫۴۰ و ۰٫۴۵ و پنج سطح جایگزینی سیمان با متاکائولین شامل صفر، ۵، ۱۰، ۱۵ و ۲۰ درصد بررسی شد. مقاومت الکتریکی نمونه های مکعبی در سنین اولیه و همچنین در سن ۹۰ روز اندازه گیری و روند تغییرات آن تحلیل شد. نتایج نشان داد که در سنین اولیه، افزایش درصد جایگزینی متاکائولین در بخش عمده ای از طرح های اختلاط با کاهش مقاومت الکتریکی همراه بوده است؛ درحالی که نتایج ۹۰ روزه، روند متفاوتی را نشان داد و در برخی مخلوط ها افزایش مقاومت الکتریکی نسبت به نمونه شاهد مشاهده شد. بر اساس نتایج گزارش شده، در نسبت آب به سیمان ۰٫۳۴، بیشترین افزایش مقاومت الکتریکی نسبت به نمونه شاهد در سن ۹۰ روز حدود ۳۳ درصد بوده است. تفاوت نتایج در سنین مختلف نشان می دهد که ارزیابی اثر متاکائولین بدون توجه به سن آزمون و مشخصات ماده مصرفی می تواند به برداشت های نادرست منجر شود. همچنین، به دلیل یکسان نبودن سن اندازه گیری اولیه نمونه ها، مقایسه مستقیم نتایج سنین مختلف باید با احتیاط انجام گیرد. در مجموع، یافته ها بر ضرورت بررسی هم زمان درصد جایگزینی متاکائولین، نسبت آب به سیمان و سن عمل آوری در تحلیل مقاومت الکتریکی بتن تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

متاکائولین ، مقاومت الکتریکی بتن ، بتن توانمند ، نسبت آب به سیمان ، سن عمل آوری ، دوام بتن.