ارزیابی اقتصادی زیرساخت سبز شهری با تلفیق اطلاعات مکانی و حسابداری منافع زیست محیطی

زیرساخت سبز شهری، شامل پارک ها، درختان خیابانی، باغ های شهری، فضاهای سبز محله ای و سایر سطوح نفوذپذیر و پوشیده از گیاه، علاوه بر ارزش های زیست محیطی و اجتماعی، می تواند منافع اقتصادی قابل اندازه گیری برای مدیریت شهری ایجاد کند. کاهش بخشی از رواناب سطحی، تعدیل دمای محیط، کاهش مصرف انرژی ساختمان ها، ذخیره و جذب کربن و بهبود برخی شرایط محیطی از جمله خدماتی هستند که ارزش آن ها در تصمیم گیری های بودجه ای و سرمایه گذاری شهری اهمیت دارد. با این حال، بسیاری از ارزیابی های متعارف فضای سبز بر شاخص هایی مانند مساحت، سرانه یا هزینه احداث و نگهداری تمرکز دارند و منافع اقتصادی و مکانی این دارایی ها را به صورت یکپارچه منعکس نمی کنند. هدف این مقاله، تحلیل ظرفیت تلفیق سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS)، سنجش از دور و حسابداری خدمات اکوسیستمی برای ارزیابی اقتصادی زیرساخت سبز شهری است. پژوهش حاضر با روش مروری تحلیلی و بر پایه بررسی منابع علمی و چارچوب های معتبر بین المللی انجام شده است. در این رویکرد، ابتدا گستره و وضعیت مکانی پوشش سبز شناسایی می شود؛ سپس خدمات اکوسیستمی در قالب شاخص های فیزیکی برآورد و در صورت وجود داده های کافی، ارزش پولی آن ها با روش های اقتصادی متناسب محاسبه می شود. در ادامه، هزینه های احداث، آبیاری، نگهداری، جایگزینی و احیای زیرساخت سبز با منافع قابل انتساب آن مقایسه می شود. همچنین، خطر دوباره شماری منافع، عدم قطعیت ضرایب ارزش گذاری و تفاوت های مکانی در دسترسی و بهره مندی از خدمات بررسی می شود. جمع بندی تحلیلی مقاله نشان می دهد که تلفیق اطلاعات مکانی و حسابداری خدمات اکوسیستمی می تواند مبنایی شفاف تر برای اولویت بندی سرمایه گذاری های سبز، مقایسه گزینه های توسعه شهری و تخصیص بودجه نگهداری فراهم آورد؛ مشروط بر آنکه محاسبات با داده های محلی، فرض های آشکار و کنترل دقیق هم پوشانی منافع انجام شوند.

کلیدواژه ها:

زیرساخت سبز شهری ، خدمات اکوسیستمی ، ارزیابی اقتصادی ، سامانه اطلاعات جغرافیایی ، سنجش از دور ، حسابداری زیست محیطی ، هزینه چرخه عمر.