فناوری های نوین مقاوم سازی لرزه ای ساختمان های موجود: از روش های سنتی تا مواد و سیستم های پیشرفته

پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی سازوکارهای عملکرد، ظرفیت تغییرشکل پذیری، دوام، محدودیت های اجرایی و توجیه اقتصادی فناوری های سنتی و نوین مقاوم سازی ساختمان های موجود انجام شده است. روش پژوهش، کتابخانه ای و مروری بوده و بر بررسی و تحلیل مفهومی مطالعات علمی مرتبط با تقویت اعضای سازه ای، مواد مرکب، سامانه های اتلاف انرژی، کنترل فعال و نیمه فعال پاسخ و جداسازی لرزه ای پایه استوار است. شاخص هایی نظیر سختی جانبی، مقاومت چرخه ای، دریفت طبقات، انرژی مستهلک شده، افت مقاومت، سازوکارهای شکست، دوام فصل مشترک مصالح و هزینه چرخه عمر به عنوان معیارهای مقایسه در نظر گرفته شده اند. یافته ها نشان می دهند افزایش مقاومت اعضا، بدون کنترل توزیع تقاضای لرزه ای و سازگاری ظرفیت اتصالات، الزاما به بهبود عملکرد کل ساختمان منجر نمی شود. فناوری های پیشرفته با وجود قابلیت کاهش جرم افزوده، کنترل تغییرشکل و استهلاک انرژی، به کیفیت اجرا، پایداری خواص مصالح، جزئیات مهاری و قابلیت بازرسی وابستگی قابل توجهی دارند. نتایج بررسی بر ضرورت تلفیق تحلیل غیرخطی، ارزیابی رفتار چرخه ای، سنجش عدم قطعیت و محاسبه هزینه های نگهداری و خسارت مورد انتظار تاکید می کند. بر این اساس، انتخاب راهبرد بهسازی باید بر پایه سطح عملکرد هدف، ویژگی های دینامیکی ساختمان، شرایط محیطی و پیامدهای اقتصادی صورت گیرد تا قابلیت اعتماد سازه در برابر زلزله و تداوم بهره برداری آن به صورت نظام مند ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

بهسازی لرزه ای ، جداسازی لرزه ای ، دوام سازه ای ، میراگرهای انرژی گیر