تحلیل تناسب شاخص های مساحتی در ارزیابی فضای سبز قطعات مسکونی با تاکید بر ظرفیت بهره برداری ساختمان ها؛ مطالعه موردی شهر خمینی شهر

تامین فضای سبز در محیط های مسکونی از عوامل موثر بر کیفیت محیط شهری و پایداری توسعه شهری است. در برخی فرایندهای بررسی پرونده های ساختمانی در خمینی شهر، تامین فضای سبز معادل ۲۰ درصد مساحت زمین به عنوان معیار مورد استفاده قرار می گیرد. بااین حال، قطعاتی با مساحت یکسان ممکن است به دلیل تفاوت در تعداد واحدهای مسکونی و جمعیت ساکنان، از نظر سرانه فضای سبز شرایط متفاوتی داشته باشند. این پژوهش با هدف تحلیل محدودیت های شاخص مساحتی و معرفی شاخص مکمل مبتنی بر جمعیت برآوردی ساختمان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسنادی، مطالعات پیشین و مثال های محاسباتی فرضی است. در این چارچوب، ضمن تفکیک کنترل انطباق با ضوابط از ارزیابی عملکردی، سرانه فضای سبز خصوصی به ازای جمعیت برآوردی محاسبه می شود. نتایج تحلیل نشان می دهد که برابری مساحت فضای سبز الزاما به معنای برابری میزان برخورداری ساکنان نیست. بنابراین، پیشنهاد می شود در کنار کنترل مساحتی، تعداد واحدها، جمعیت برآوردی و کیفیت فضای سبز نیز در ارزیابی کارشناسی مورد توجه قرار گیرند. این شاخص مکمل، جایگزین ضوابط مصوب یا مبنای مستقل رد و قبول پرونده های ساختمانی نیست.

کلیدواژه ها:

فضای سبز مسکونی ، شاخص مساحتی ، سرانه فضای سبز ، تراکم ساختمانی ، جمعیت برآوردی