مهندسی معماری و برنامه ریزی شهری؛ رویکردی یکپارچه برای توسعه پایدار شهرها

معماری و برنامه ریزی شهری دو حوزه به هم پیوسته در شکل دهی به محیط مصنوع و کیفیت زندگی انسان هستند. معماری عمدتا در مقیاس بنا، فضا و محیط نزدیک انسان فعالیت می کند، در حالی که برنامه ریزی شهری به سازمان دهی کاربری زمین، شبکه های ارتباطی، زیرساخت ها، فضاهای عمومی و نظام فعالیت ها در مقیاس محله، شهر و منطقه می پردازد. بااین حال، مرز میان این دو حوزه کاملا جدا نیست و کیفیت محیط شهری تا حد زیادی به هماهنگی میان تصمیم های معماری و سیاست های برنامه ریزی شهری وابسته است. در دهه های اخیر، رشد شهرنشینی، تغییرات اقلیمی، آلودگی هوا، افزایش وابستگی به خودرو، گسترش نامتوازن شهرها و کاهش کیفیت برخی فضاهای عمومی، ضرورت توجه هم زمان به معماری، طراحی شهری و برنامه ریزی را افزایش داده است. رویکردهای جدید بین المللی نیز بر شهرهای فراگیر، ایمن، تاب آور و پایدار تاکید دارند. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد، برنامه ریزی فضایی، فضای عمومی، فشردگی مناسب، طراحی شهری و برنامه ریزی سازگار با اقلیم را از عناصر مهم توسعه پایدار شهری می داند. (پاکزاد، ۱۳۹۱؛ UN-Habitat, ۲۰۲۰). کتاب فکرنو+۲

کلیدواژه ها:

مهندسی معماری ، برنامه ریزی شهری ، طراحی شهری ، توسعه پایدار ، معماری سبز ، شهر هوشمند ، تاب آوری شهری ، فضای عمومی.