بررسی اسطوره ای نقش منیژه در شاهنامه فردوسی

باتوجه به نقش پررنگ ادبیات و شخصیتهای ادبی در شکلگیری شاخه های هنری، مطالعه ی داستانهای اسطوره ای و اساطیر مطرح سرزمینمان نقش به سزایی در شناخت ریشههای هنر دارد. قصه یک زیر بنای فکری را در خود گنجانده است که اصول انسانیت را بر میخزید و مبارزه و پیکار با خوبی و بدی را در بر دارد. قصه ها چون مربوط به آیین ها، قهرمانی ها، فرهنگ ها و اسطوره های یک ملت است باعث می شود فرزندان یک ملت از کودکی وابسته به آب و خاک ملت خود شوند و عشق به ملت در گوشت و خون آنها عجین شود. شاهنامه حاوی نمادهای رمزی ناخودآگاهانه است که در گذر اعصار در ناخودآگاه جمعی شکل گرفته و در طول هزاران سال در سنت روایات شفاهی مردم، موبدان، گوسانها، دهقان ها و قصه گویان استحاله یافته و سرانجام در قرن چهارم هجری در شاهکار جاودانه حکیم توس تجلی یافته است. از اینرو حماسه ی غنایی بیژن و منیژه، موضوع مورد مطالعه پژوهش پیش رو است. منیژه با عشق، صبر، بردباری و صبوری اش مورد تحسین همگان قرارداشت؛ او شخصیتی آزاده، مستقل و آگاه دارد. از سبب عشق به خاندان خود که دشمن ایران بود پشت کرد و با قهرمانی ایرانی ازدواج کرد. داستان عشق منیژه اثبات این است که قدرت عشق از کینه و نفرت ملت و قوم ها قوی تر است.

کلیدواژه ها:

شاهنامه فردوسی ، فردوسی ، اسطوره ، بیژن و منیژه ، طراحی لباس.