تاثیر استقرار سیستم های هوش مصنوعی بر سلامت روان و فرسودگی شغلی مدیران و کادر درمان در بیمارستان های ایران؛یک مرور نظام مند

زمینه و هدف: استفاده از سیستم های هوش مصنوعی در بیمارستان ها، باوجود اینکه بهبود کارایی را به همراه دارد ، اما نگرانی های جدی در مورد اثراتش بر سلامت روان و سلامت کارکنان ایجاد کرده است. این مطالعه به بررسی این اثرات به ویژه بر سلامت روان و فرسودگی شغلی مدیران و کادر درمان میپردازد. روش شناسی: جستجوی جامعی در پایگاه های معتبر PubMed، Scopus و SID با استفاده از کلیدواژه های ترکیبی (هوش مصنوعی، فرسودگی شغلی، سلامت روان، و کادر درمان) در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ انجام شد. از میان ۶۴۰ مقاله اولیه، پس از حذف موارد تکراری و غربالگری بر اساس معیارهای ورود (مطالعات با رویکرد مدیریتی)، ۲۲ مطالعه معتبر وارد تحلیل نهایی شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که این سیستم ها میتوانند کمک کننده باشند و این نتایج یک تصویر دوگانه است. از یک سو، سیستم های هوشمند با کاهش بار کاری اداری و افزایش دقت تشخیصی، فشار روانی کادر درمان را کاهش می دهند. از سوی دیگر، عدم آموزش کافی، پیچیدگی های فنی و ترس از جایگزینی شغلی توسط ماشین ها، به عنوان عوامل اصلی تشدیدکننده اضطراب و افزایش نرخ غیبت شناسایی شدند. نتیجه گیری: موفقیت در استقرار هوش مصنوعی، نیازمند یک رویکرد مدیریتی انسان محور است. یک چارچوب سه لایه ای شامل «آموزش و توانمندسازی»، «مدیریت تغییر سازمانی» و «طراحی سیستم های کاربرپسند» به عنوان راهکاری عملی برای مدیران نظام سلامت پیشنهاد می شود تا ضمن بهره مندی از فناوری، از آسیب های روانی بر کارکنان جلوگیری شود

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، سلامت روان ، فرسودگی شغلی ، مدیریت نظام سلامت ، مرور نظام مند