بررسی نقوش گچ بری دوره ساسانیان و کاربرد ان در طراحی اکسسوری

این بررسی به هنر گچ بری دوره ساسانیان و کابرد آن در زیبایی شناسی و تطبیق آن برای اکسسوری و جواهرات می پردازد. گچ بری به دلیل خاصیت چسبندگی، رنگ مطلوب، کابرد آسان، فروانی، ارزانی، استفاده از نقوش گیاهی مانند( نقش تاک و پیچک)، نقوش انسانی- حیوانی در کنار هم، استفاده آن ها در اکسسوری ها برای خلق آثاری زیبا و همین طور هر قومیتی با نشان دادن اکسسوری های خاص بر روی لباس و فرهنگ خود را به نمایش می گذارند. هنر زیرسازی هم مانند سایر هنرها در دوره ساسانی به اوج و شکوفایی خود رسید و مصرف طلا و نقره جهت ساخت مصنوعات و زیورآلات زرین و سیمین در ایران افزایش یافت. در این پژوهش از روش های تحلیلی منابع کتابخانه ای و مستندات تاریخی هنری و مقاله های پژوهشی استفاده شده و به این هنر معاصر پرداخته شد. در نتایج این پژوهش در می یابیم که با استفاده از گچ بری و الگوها، تقارن و نظم و ترکیب بندی و همین طور برجستگی و لایه های متعدد و حجم و عمق که در این هنر وجود دارد، تبدیل آن به اکسسوری بسیار مناسب بوده است. و این نقوش گچ بری منبع غنی برای خلق محصولات معاصر با هویت ایرانی است و باعث آشنایی و رغبت اشخاص و فرهنگ های مختلف نسبت به نقوش زیبای ایرانی و ادغام آن ها با زیورآلات می شود.

کلیدواژه ها:

هنر ساسانی ، اکسسوری ، نقوش گچ بری