مروری بر دوره پرداخت حقوق کارکنان با تاکید بر اخلاق اقتصادی اسلامی

زمان بندی پرداخت حقوق در نظام های جبران خدمات معمولا تصمیمی اداری تلقی می شود، اما شواهد اقتصاد خانوار نشان می دهد که فاصله میان دو پرداخت بر مصرف، استقراض و فشار مالی کوتاه مدت اثر دارد. هدف این مقاله، مرور انتقادی شواهد بین المللی درباره دوره و فراوانی پرداخت و استخراج دلالت های آن برای ایران است. مرور به روش روایی-انتقادی ساختاریافته انجام شد و منابع از پایگاه های بین المللی و داخلی و با ردیابی استنادی گردآوری و بر اساس توان طرح پژوهشی در جدا کردن اثر زمان بندی از سطح درآمد ارزیابی شدند. یافته ها نشان می دهد که چرخه مخارج حول روز دریافت درآمد در جامعه ها و داده های گوناگون تکرار شده است، اما سازوکار آن میان محدودیت نقدینگی، سوگیری حال و تقویم تعهدات منظم محل اختلاف است. افزایش فراوانی پرداخت در برخی مطالعات استقراض پرهزینه را کاهش داده و در برخی دیگر مخارج یا رخدادهای درماندگی مالی را بالا برده است. در محیط هایی که کارکنان برای پس انداز به ابزار تعهد نیاز دارند، تعویق بخشی از دستمزد نیز به انباشت پس انداز کمک کرده است. شواهد علی درباره دسترسی زودهنگام به دستمزد هنوز محدود و عمدتا همبستگی است و پژوهش های فارسی جبران خدمات تاکنون فراوانی پرداخت را به عنوان متغیر مستقل نسنجیده اند. بر این اساس، پیش پرداخت ضابطه مند میان ماه برای گروه های دارای کسری نقدینگی فرضیه ای قابل آزمون است که جایگزین کفایت دستمزد واقعی نمی شود.

کلیدواژه ها:

فراوانی پرداخت ، دوره پرداخت حقوق ، محدودیت نقدینگی ، سوگیری حال ، دسترسی زودهنگام به دستمزد ، جبران خدمات