بررسی رابطه سبک های فرزندپروری با عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

خانواده نخستین و مهم ترین محیط رشد و تربیت کودک به شمار می رود و شیوه تعامل والدین با فرزندان می تواند در شکل گیری ویژگی های عاطفی، اجتماعی، شناختی و تحصیلی آنان نقش مهمی داشته باشد. یکی از عوامل مهم در این زمینه، سبک فرزندپروری والدین است. سبک فرزندپروری به مجموعه ای از نگرش ها، رفتارها و روش های والدین در تعامل با فرزندان اشاره دارد و می تواند بر شکل گیری عزت نفس، انگیزش، خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک های فرزندپروری با عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش، مروری تحلیلی است و با استفاده از یافته های پژوهش های انجام شده در زمینه فرزندپروری، عزت نفس و پیشرفت تحصیلی تدوین شده است. در این مقاله، چهار سبک اصلی فرزندپروری شامل سبک مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و غافل مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش های مختلف نشان می دهد که گرمی عاطفی، حمایت، پاسخگویی، نظارت مناسب، تعیین قوانین روشن و فراهم کردن فرصت استقلال متناسب با سن، معمولا با عزت نفس و عملکرد تحصیلی مطلوب تر همراه است. در مقابل، کنترل شدید، تنبیه افراطی، کنترل روان شناختی و بی توجهی عاطفی در بسیاری از پژوهش ها با پیامدهای نامطلوب تر ارتباط داشته اند. همچنین شواهد پژوهشی نشان می دهد که عزت نفس می تواند یکی از عوامل روان شناختی مرتبط با پیشرفت تحصیلی باشد. بر این اساس، توجه به کیفیت رابطه والدین و فرزندان، آموزش مهارت های فرزندپروری و تقویت همکاری میان خانواده و مدرسه می تواند در برنامه های آموزشی و مشاوره ای مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، عزت نفس ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، خانواده ، مشاوره مدرسه ، علوم تربیتی