همزیستی انسان و هوش مصنوعی در کلاس درس: طراحی الگوی یادگیری مشارکتی مبتنی بر همیار هوشمند

زمینه و هدف: ورود فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی به کلاس های درس، اگرچه فرصت های بی سابقه ای برای شخصی سازی یادگیری فراهم کرده است، اما نگرانی هایی جدی درباره کاهش تعاملات انسانی و تضعیف مهارت های اجتماعی دانش آموزان ایجاد کرده است. این پژوهش با هدف طراحی الگویی عملیاتی برای همزیستی سازنده انسان و هوش مصنوعی، به دنبال تعریف نقش جدیدی برای هوش مصنوعی به عنوان «همیار هوشمند» در خدمت یادگیری مشارکتی است.روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، کیفی-تحلیلی است. با استفاده از روش مرور نظام مند، مقالات معتبر از پایگاه های داده علمی در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ بررسی شد. داده ها با روش تحلیل مضمون کدگذاری و در سه لایه اصلی سازماندهی شدند.یافته ها: الگوی پیشنهادی در سه لایه طراحی شد: لایه فنی (همیار هوشمند به عنوان تسهیل گر بحث، تولیدکننده ایده و پایش گر فرآیند)، لایه آموزشی (معلم به عنوان طراح تجربه یادگیری و مدیر تعاملات) و لایه روان شناختی (تاثیر همزیستی با همیار هوشمند بر انگیزه، خودکارآمدی و بهزیستی روانی دانش آموزان).نتیجه گیری: همزیستی انسان و هوش مصنوعی در کلاس درس، تنها در صورتی به تحول آموزشی منجر می شود که هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار کمکی و نه جانشین معلم یا همسال، طراحی و به کارگیری شود.

کلیدواژه ها:

همزیستی انسان و ماشین ، هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری مشارکتی ، همیار هوشمند ، روان شناسی تربیتی.