کاربرد هوش مصنوعی در تدریس؛ فرصت ها و چالش ها

هوش مصنوعی در سال های اخیر به یکی از مهم ترین فناوری های اثرگذار بر نظام های آموزشی تبدیل شده است. این فناوری با قابلیت هایی مانند تحلیل داده های یادگیری، شخصی سازی آموزش، تولید محتوای آموزشی، ارائه بازخورد فوری و پشتیبانی از فعالیت های حرفه ای معلمان، ظرفیت قابل توجهی برای بهبود فرایند تدریس دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربردهای هوش مصنوعی در تدریس و تحلیل فرصت ها و چالش های مرتبط با استفاده از آن انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کتابخانه ای با رویکرد مرور روایتی تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق مطالعه و تحلیل مقالات علمی معتبر، اسناد سیاستی بین المللی و منابع منتشرشده در زمینه هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از طریق تسهیل شخصی سازی یادگیری، کمک به طراحی و تولید محتوای آموزشی، بهبود ارزشیابی و فراهم کردن حمایت آموزشی مستمر، نقش موثری در ارتقای کیفیت تدریس ایفا کند (Zawacki-Richter et al., ۲۰۱۹). بااین حال، چالش هایی مانند نقض حریم خصوصی، سوگیری الگوریتمی، تولید اطلاعات نادرست، کاهش استقلال فکری یادگیرندگان، وابستگی بیش از حد به فناوری و نابرابری در دسترسی نیز وجود دارد (Kasneci et al., ۲۰۲۳; UNESCO, ۲۰۲۳). بر اساس نتایج، استفاده اثربخش از هوش مصنوعی در تدریس مستلزم تدوین سیاست های اخلاقی و آموزشی روشن، توانمندسازی معلمان، نظارت انسانی و توجه جدی به عدالت آموزشی و حفاظت از داده های یادگیرندگان است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تدریس ، آموزش و یادگیری ، هوش مصنوعی مولد ، فناوری آموزشی ، فرصت ها و چالش ها.